auroville life

orientacja

2011-05-09T09:25:00.000-07:00

Arambol - dziwna miejscowosc o dziwnej nazwie.

Na miejscu: piasek, fale, pijani ruscy. Mijalismy sie na plazy, az w koncu wyladowalismy w jednej knajpowej nadmorskiej spelunie. Siedzieli nieopodal: jeden lysiejacy blondas z rzadkim kucykiem, drugi zarosniety kedzierzawy typ, z rozpieta koszula i tatuazem-samorobka w formie nagiej niewiasty. Wodka scieka po brodzie. Co by zamanifestowac swoje slowianskie korzenie zamowilismy takze trunki: piwo i mohito. Pan przyniosl drina elegancko z cytrynka i parasolka ALE drink byl cieply, a na domiar zlego mial konsystencje blota i kolor szpinaku. Mohito o smaku szlamu. Ostentacyjnie postanowilismy go zwrocic, tzn oddac barmanowi, ktory lezac zamroczony na podlodze pokiwal glowa i przygotowal zwykla sode z limonka instead.
One love, one life. Let's get together and feel all right.

A w jaki sposob dotarlismy na ten polnocny skrawek Goa? Skuterem. Nie obylo sie bez zgubienia trasy, bo mapa jedno, znaki drugie, a intuicja powariowala. Wspieralismy sie pomoca ludzi spotkanych przy drodze, ale wyprowadzali nas w pole. Gdy podpytalam pod wlos machajaca reka w prawo na haslo Arambol kobiecine i zaczelam machac reka w przeciwnym kierunku, to i ona stwierdzila, ze wlasnie tam lezy nasz cel podrozy. Zalamalismy rece. Chyba z nikim sie nie dogadamy. Ale nagle M. doznal olsnienia: "Zapytajmy kogos, kto ma zeby." I to byl strzal w dziesiatke. Bo gdy juz po kilku probach taka persone znalezlismy - wskazala nam droge bezblednie.

Wniosek:
Gdy zapytac chesz o droge,
Poswiec chwile w okamgnieniu,
Zeby zajrzec do tej geby,
Czy ma braki w uzebieniu.
Orientacji zreby
zawsze tam, gdzie zeby!

P.S. Zeby zdobyc ilustracje do tego wiersza o roboczym tytule "Wspolczesna stomatologia w sluzbie turystyce" przeprowadzilismy casting. Kandydatow bylo na peczki, ale gdy przyszlo do sesji portretowej, to nikt nie chcial sie usmiechnac. Stad tez powyzsze foto zapozyczylismy od wujka Googla.

niedziela targowa

2011-05-09T09:11:00.001-07:00

Wyprawa skuterowa do Mapusy zakonczyla sie wizyta w aptece i na miejscowym targu. Oprocz syfu, brudu i owocow mango, nie znalezlismy tu nic ciekawego.

Zakupow pomogly dokonac niezwykle napastliwe sprzedawczynie wisiorkow. Zaczely ciagnac mnie za nogi, obwieszac jakimis badziewiami. Dla swietego spokoju kupilam od jednej jakies korale za 3 zyla, wtedy druga sie obrazila! I ryczy do mnie, ze jak moglam od tamtej kupic a od niej nie! Wiec tlumacze, ze nie potrzebuje tylu korali i ze juz jedne kupilam. Ale jak to wytlumaczyc komus, kto wyglada tak :)

Plaza wieczorem zamienia sie w miejsce schadzek. Szczegolnie jeden rejon, gdzie ustawiona jest scena z transowa muzyka, a przed nia stoliki - obraz przedsiebiorczosci starszej generacji. Kilka babc przybranych w tradycyjne sari prowadzi tu swoje biznesy: na ladzie rozkladaja roznego rodzaju papierosy i zapalniczki oraz smaza wege-hamburgery przy swietle lamp naftowych. Spod lady natomiast oferuja taki wachlarz narkotykow, ze az dziw bierze, ze babcie w tym wieku sa w stanie tyle nazw spamietac. Nagralam filmik, po czym dostalam bure od przedsiebiorczej, jako ze biznes illegal wiec nie bardzo zainteresowana rozglosem.

hipisi

2011-05-09T09:10:00.001-07:00

Anjuna. Dawna ostoja hipisow na Goa. Trafilismy do pierwszej lepszej noclegowni przy glownym skrzyzowaniu. Reklamowala sie "since 1974". I wyglada na to, ze od momentu powstania nie bylo wymiany personelu. Obslugujaca nas kobieta (choc stwierdzenie plci nie bylo oczywiste) w wytartych jeansach i spranej koszulce Eminema miala niezwykle koslawa posture. Glowa na bok, utykajaca, brzuch do przodu a'la ciaza, niby zdrowa ale chyba hippi zycie zostawilo trwale slady nie tylko na psychice. Obok nas siedzial klient rownie starej daty, palac jointa wydawalo sie, ze w klebach dymu widzi dawne czasy i rzeczy, ktorych moglismy sie tylko domyslac :)

Nasz pokoj wyklejony byl plakatami zespolu Metallica. Przy wejsciu owoce mango spadaly na glowe. Jednak gdy wieczorem zrobilismy obchod okolicy zdecydowalismy, ze mimo tych niecodziennych hippi klimatow przenosimy sie w inne zakamarki. Bo oto znalezlismy miejsce-cud.

Domki na palmach - jakby bocianie gniazda wystajace z dzungli z widokiem na ocean, do ktorych kelnerzy wspinaja sie po drabinach, by zaspokoic glod i pragnienie klientow. Do tego klimatyczna spokojna muzyka.

Okazalo sie, ze maja rowniez pokoje, ktore co prawda byly nie na nasza kieszen (bo spimy z reguly za 20zl/pokoj), ale ze juz po sezonie, to dogadalismy sie. Na podlodze mamy piasek, sciany utkane z lisci palmy, dookola biale zaslony, moskitiera (bez dziur!), szafa wraz z zamykanym sejfem i biala posciel (ktorej juz tak dawno na oczy nie widzielismy).

Do tego towarzysza nam trzy male pieski. Krotko mowiac - jestesmy zachwyceni, ze na koniec podrozowania po tym kraju brudem i syfem plynacym doswiadczamy takich luksusow.

niebianskie plaze

2011-05-09T08:13:00.001-07:00

Zainspirowani opowiesciami o rajskich plazach zaslyszanymi w Hampi od niemieckiego podroznika z Gorlitz (Zgorzelca) postanowilismy pojechac do Goakarny i ogranoleptycznie potwierdzic to co uslyszelismy.

Chociaz na mapie wydawalo sie calkiem niedaleko, jazda z Palolem trwala bardzo dlugo z powodu az 4 przesiadek, ktore zafundowalo nam indyjskie MPK. Na wpol zywi, scisnieci jak sardynki w puszce i podtruci zapachem zgnilych ryb dochodzacych z bagazy niektorych ze wspolpasazerow z ulga wysiedlismy z ostatniego autobusu i udalismy sie na pieszo z plecakami ucalowac piasek goakarnenski. Chcielismy dostac sie na plaze Om lodka rybacka, jednak z braku chetnych na wyjscie w morze, zmuszeni bylismy wybrac bardziej prozaiczna lecz rownie skuteczna auto riksze. Po przybyciu na Om Beach zameldowalismy sie w Nirvana Cafe i poszlismy zjesc kolacje w plazowej spelunce o nazwie Dolphins.

Na drugi dzien A. dostala goraczki i podobnych objawow z jakimi ja zmagalem sie kilka dni wczesniej. Znudzony czytaniem i wylegiwaniem sie postanowilem zbadac okolice. Ruszylem wczesnym popoludniem. Gdy bylem juz na skalkach wienczacych poludniowy kraniec naszej plazy, dolaczylo do mnie stado psow. Dwa z nich towarzyszyly mi az do nastepnej plazy jako przewodnicy i bez znajacych teren zwierzat mialbym klopot ze znalezieniem sciezki co rusz ginacej w dzungli porastajacej klify.

Na pierwszej z plaz przywitala mnie para mieszkajacych tam staruszkow i sila prawie sklonila do wtrzachniecia slodkiego mango, ktore chodowali sobie w ogrodku. Jest po sezonie, wiec nie czesto trafia sie tam turysta, a ja bylem najwyrazniej jedyna okazja na zarobienie kilku rupieci tego dnia.

Po krotkim popasie ruszylem dalej w kierunku Paradise Beach, niestety juz bez psow przewodnikow, co wydatnie wydluzylo moj marsz przez klify i dzungle. Sciezka czesto konczyla sie w zaroslach niemozliwych do przebycia a proba przejscia skrajem klifu skonczyla sie dotarciem do pionowej sciany wymagajacej umiejetnosci wspinaczkowych.

W koncu dotarlem do rajskiej plazy, ktora okazala sie odseparowana laguna (niczym ta z filmu) z bardzo przyjemna plaza i miejscowym dziadkiem oferujacym spartanski nocleg w hamakach i herbate z mlekiem codziennie o 3 po poludniu, niczym przyslowiowy "five o'clock" w kolobrzeskich domach wczasowych.

Nastepnego dnia A. stanela na nogi dopiero po poludniu (wspomagana ibupromem z Tesco pozyczonym od angielskich sasiadow). Wtedy tez wybralismy sie w druga strone po zakupy do apteki w Goakarnie. Najpierw po ok. 30 minutowym marszu dotarlismy do Kudle Beach, przyjemnie szerokiej i pustej, niby senne nadmorskie miasteczka po sezonie, plazy z domkami.

Po dotarciu do Goakarny, ktora od Kudle Beach dzieli kolejne pol godziny marszu dowiedzielismy sie od sympatycznego Hindusa, ze nadciaga monsun i rolnicy przygotowuja sie do sadzenia ryzu. Opowiedzial nam rowniez, ze znajdujace sie w Goakarnie swiatynie i okoliczne jezioro sa miejscami pielgrzymek, a peregrynujacy tu Hindusi po dotarciu gola sobie glowy i zakladaja stroje patnicze.

Po powrocie na Om Beach zjedlismy w Dolphins przesolone krewetki i rozpackana rybe. Niedostatki kulinarne wynagrodzila nam bardzo sympatyczna obsluga, pytajaca z przekasem "are you hungry or angry". O jedzeniu natomiast chcialoby sie powiedziec: "they kill the fish twice - once they catch it, and once they cook it".

Nastepnego dnia rano o 6, lekko jeszcze nieprzytomni po slabo przespanej nocy opuscilismy goscinne piaski Om Beach zegnani gremialnym wyciem wszystkich okolicznych psow, ktore zgromadzily sie na plazy zeby nas w ten sposob pozegnac.

ogrod botaniczny

2011-05-08T00:17:00.000-07:00

Dzien 5.05 w moim wydaniu nie byl zbyt rewelacyjny. Ze wzgledu na goraczke (klatwa Hanumana?) przelezalam w lozku wiekszosc czasu. Ale za to w jakim otoczeniu!

Nasza chatka polozona jest przy plazy w zacienionym ogrodzie. Wiele roslin, kwiatow, palm - doslownie ogrod botaniczny. M. dzielnie mi towarzyszyl ale w koncu, jako ze chorujemy rotacyjnie, wybral sie na piesza wycieczke na sasiednie rajskie plaze.

Gdy moja goraczka osiagnela swoje apogeum 39.2 postanowilam oderwac sie od lezenia w bezladzie i czytania ksiazki, nota bene o atakach terrorystycznych w japonskim metrze i objawach zatrucia gazem u ofiar. Zainspirowana siegnelam po rozdzialy w Lonely Planet o zdrowotnosci :). Nie bylo to dobry pomysl, bo, w miare czytania o kolejnych mozliwych chorobach, odkrywalam w sobie coraz to nowe objawy don pasujace :) Mimo ze uznaje "uplyw czasu" jako najlepsze lekarstwo na wszystkie dolegliwosci, to jednak przestraszona wskazaniami termometru posililam sie tym i owym z naszej podroznej apteczki. Skutek odnioslo - goraczka spadla.

Wpis pragne podsumowac parafraza wierszyka, ktora mi do glowy wpadla, a ktora, wyglada na to, smieszy tylko mnie :)
- puk puk
- kto tam?
- HIPOchondryk!

Osama nie zyje

2011-05-03T08:29:00.000-07:00

Pociagi. Sa tanie i duzo wygodniejsze niz autobusy. Ze wzgledu na swa urode tory biegna z reguly plasko w przeciwienstwie do miejscowych wyboistych drog. Zalapalismy sie na bilet Hampi-Margaon w klasie sleeper. Podroz meczaca, dluga i monotonna. Wrazenie uprzyjemnialy zbiorowe okrzyki i wiwaty wraz z oklaskami pasazerow przezywajacych kazdorazowo wjazd pociagu do tunelu. Gdyby mieli petardy - na bank by wystrzelili. Zbiorowa radosc i poruszenie, jakie wywoluja tunele jest niepojeta. Porownywalna do polskiego przezywania polnocy w Sylwestra.

Z Margaon w polecanej w przewodniku restauracji zakosztowalismy miejscowego przysmaku: pieczonego jezora swietej krowy. Brzmi ohydnie, ale w smaku calkiem calkiem. Tu wlasnie, jak grom z jasnego nieba, spadla na nas wiadomosc o smierci Osamy na rozkaz Obamy! Hinduskie media tym mocniej ja przezywaja, bo widza w tym szanse na przedstawienie Pakistanu (z ktorym stosunki sa dosc napiete) na arenie miedzynarodowej jako kraju-raju dla terrorystow.

Wieczorowa pora o zachodzie slonca dotarlismy na Goa - do miejscowosci Pallolem, gdzie znalezlismy schronienie u nawiedzonej chrzescijanki (calujacej wszystkie plastikowe figury, ktorymi przyozdobila swoj dom) w chatce stojacej na palach wprost na plazy. Nie wiem, czy to huk fal, czy odglos wiatraka jak helikopter, czy wrazenia z ataku na Bin Ladena spowodowaly, ze tej nocy nam obojgu snily sie koszmary.

A od rana morza szum, ptakow spiew, zlota plaza... (doszly do nas wiesci, ze we Wroclawiu snieg)

co ci przypomina, co ci przypomina widok znajomy ten? :) :) :) :) :)

straznicy Hanumana

2011-05-03T08:15:00.000-07:00

Poranne rytualne ablucje mieszkancow oraz slonia - mieszkajacego w jednej ze swiatyn, ktory za jedyne 10 rupii blogoslawi traba po plecach wszystkich gorliwych i placacych wiernych.

Przyzwyczajamy sie do obecnosci krow w codziennym zyciu, jednak krowa wkraczajaca do restauracji, gdy akurat jemy sniadanie wciaz robi na nas wrazenie. I chyba tylko na nas.

Wynajelismy stylowy skuter, by moc szybciej sie przemieszczac i nie byc skazanym na riksiarzy. Za zawrotna sume 12zl/dobe (czyli 2 razy drozej niz w Aurobeach - co za ceny!) zyskalismy wolnosc i niezaleznosc.

Chcac dojechac do wioski polozonej po drugiej stronie rzeki zgubilismy sie i zaplatalismy w inne rejony. Wdarlismy sie z apratem na pole ryzowe, gdzie, korzystajac z systemu nawadniania, plukalismy sobie stopy, dopoki nas wlasciciel nie przegonil (slusznie pewnie zauwazajac, ze podtruwamy mu uprawy). Tak wyglada ryz :)

Wreszcie dotarlismy do wioski po drugiej stronie rzeki, choc nie obylo sie bez niespodzianek: most zerwany, przejazd mozliwy wraz ze skuterem lodka-samorobka ale przez wzglad na biale twarze - cena trzy razy wyzsza niz dla lokalsow.

Najwieksza atrakcja byla tu swiatynia Hanumana - boga-malpy, ktory, obok boga-slonia i boga-cielca, jest jednym z najczesciej holubionych zwierzakow swiatynnych. Dostep do swiatyni wiedzie w gore po 570 stopniach. Gdy juz prawie bylismy na gorze, droge zagrodzily nam malpy, ktore zaczely warczec jak psy i sprawiac wrazenie gotowych do ataku.

Cos nie mam szczescia do tych zwierzat. Najwyrazniej moja postac budzi w malpach agresje. Po tym, jak we wroclawskim zoo zaatakowal mnie szympans, obrzucajac garscia piachu (ponoc i tak niezle, bo potrafi rzucic garscia wlasnego kalu) pan z zoo mnie oswiecil, ze widocznie szympans uznal mnie za potencjalne zagrozenie wlasnego przywodztwa w stadzie, wiec pokazuje, kto tu jest krolem terenu. Niezbyt to dla mnie nobilitujace, ale co zrobic :)
A teraz te warczace bydlaki...

Optowalam "w tyl zwrot" ale M. stwierdzil, ze pokona je sila charakteru, posilkujac sie dodatkowo kamieniami-straszakami. Pomoglo, aczkolwiek ze strachu przed atakiem oblal mnie zimny pot.

Na gore, jako ze miejsce swiete, musielismy wkroczyc boso. Kamienie byly tak rozgrzane sloncem, ze mozna by usmazyc jajka (kurze - rzecz jasna). Sama swiatynia nie wyrozniala sie niczym szczegolnym: spiewajacy Hindusi wokol posagu Hanumana i mdly zapach podpsutych owocow, ktore wierni skladaja w ofierze. Za to widoki byly warte wspinaczki.

M. wzywajac na prozno imie boga-malpy i ukladajac na jego czesc przesmiewcze piosenki sprowadzil na siebie tzw. klatwe Hanumana. W nocy dostal goraczki i siodmych potow. Od tej pory ma wiekszy respekt dla Krola Malp.

Hitler tested ok

2011-05-01T09:04:00.000-07:00

Hampi. Przepiekna kraina, ktora krajobrazami wynagrodzila nam ostatnie ciezkie chwile w rozklekotanych autobusach i momenty zalaman w noclegowej norze pelnej zwierzyny. Jak mawial Lepper "wszystko obrocilo sie o 360stopni" :). Od pragnienia jak najszybszej teleportacji do Polski do wlasnego lozka az po mysli, jak by tu zorganizowac sobie zycie, by miec i pieniadze i czas na podrozowanie. Takie dookola swiata na przyklad :).

Cale Hampi jest wpisane na liste dziedzictwa Unesco nie tylko ze wzgledu na ten kosmiczny krajobraz (bedacy efektem tysiecy lat aktywnosci wulkanicznej i erozji) ale rowniez na ogrom swiatyn, ktore tu wyrastaja niemal z kazdego zakamarka. M. znalazl nam super pokoj: dwa razy tanszy i dwa razy wiekszy od poprzedniego i co najwazniejsze - bez materacowych pluskiew. Dodatkowa gwarancja jakosci byl napis na klodce: "Hitler tested ok". Zatem skoro przetestowany, to musi byc dobry :) Po takiej rekomendacji postanowilismy zabawic tu 3 noce. Ponad to, jak glosilo oznaczenie, byl to pokoj jednogwiazdkowy w skali Hitlera. Rozbawilo nas to na tyle, ze odkupilismy klodke od wlasciciela wraz z kompletem kluczy i wieziemy do ojczyzny.

Pobyt rozpoczelismy od odsypiania i prania na wielka skale, bo sama mysl, ze karaluchy, szczury i inne zwierzaki mogly buszowac w plecakowych zakamarkach, napawala mnie obrzydzeniem (pozniej w regulaminie doczytalismy: pranie zabronione).

Na obiad obralismy sobie super poddrzewna restauracje "mango tree", gdzie wylegujac sie przy stole w pozycji pollezacej w cieniu wielkiego drzewa moglismy obserwowalismy przecudny widok na rzeke.

Z letargu wyrwal mnie kelner, ktory zaserwowal zamowiona potrawe (nalesnik z bananami i czekolada) w dosc nietuzinkowy sposob. Nalesnik tonal w bialo-rozowych kwiatach, a w wystajace w gore banany wbite byly swieczki! Tak oto dostalam wspanialy tort urodzinowy, ktory, nie wiem nawet kiedy i w jaki sposob, wyczarowal dla mnie moj towarzysz zycia i podrozy :)

W drodze powrotnej trafilismy na zgromadzenie przedstawicieli wielu narodow, turystow z roznych stron swiata i Hindusow tloczacych sie przed teleodbiornikiem. Wszyscy (w tym my) w napieciu wyczekiwali na kulminacyjny moment, gdy ksiezna Kate powie TAK. Wiele narodow, wiele roznych kultur a emocje te same.

ciemna strona zielonosci

2011-05-01T02:40:00.000-07:00

Z Kochi wybralismy sie nocnym pociagiem do Mangalore. Wzielismy miejsca sypialne w wagonie bez przedzialow. Gdy obudzilismy sie rano wywolalismy duze poruszenie schodzac ze swojej kryjowki na gornych pryczach. Wszyscy w wagonie wplepiali w nas oczy. Czulismy sie troche nieswojo - chyba nie mamy zadatkow na celebrytow.

Z dworca w Mangalore wzielismy riksze i pojechalismy na dworzec autobusowy. To byla nasza pierwsza riksza, w ktorej placilismy wg WLACZONEGO licznika, a nie widzimisie rikszarza. Postoj pod dworcem tez bardzo dobrze zorganizowany z kierujacym ruchem policjantem. Bez sniadania wskoczylismy do autobusu z klimatyzacja (co za luksus) i ruszylismy do Hassan. Potem szybka przesiadka na lokalny autobus do Belur. Po przybyciu na miejsce, to co zobaczylismy z okna naszego pojazdu sklonilo nas do pozostania w autobusie i jazdy dalej. Dotarlismy do Chikmagalur, gdzie z trudem znalezlismy za 550RS (po stargowaniu z 700RS - czyli drogo, bo zwykle placimy 300 Rs) hotel o obiecujacej nazwie "Woodland Lodge" . Z nastaniem zmroku hotelowe zakamarki i zaulki ozyly. Na podworku grasowala szczurza armia. Szczury byly tak wielkie, ze uciekaly przed nimi lokalne koty. W nocy podczas snu zaatakowaly nas pluskwy i karaluchy. Wyrwany ze snu przez ukaszenie pluskwy zaczalem przeszukiwac owiniety w folie materac w celu zlokalizowania intruzow. Karaluch, ktory wydawal sie ogromny, przebiegl mi po rece. Po podniesieniu materaca znalazlem na ramie lozka prawdopodobnie jego rozgniecionych rodzicow (2 razy wieksze okazy). Ja przenioslem sie na podloge, A. byla tak oslabiona i zmeczona, ze bylo jej wszystko jedno.

W przewodniku napisali, ze okolice Belur to piekna zielona kraina z antycznymi swiatyniami. Zielonosci nie uswiadczylismy, swiatynie robia wrazenie, ale nie na tyle, zeby chciec tam kiedys wrocic (albo jestesmy juz wyjatkowo niewrazliwi na piekno otaczajacego swiata). Pod murami swiatynnymi trzeba sie opedzac od lokalnych sprzedawcow fletow i figurek z gliny. Jedna ze swiatynn nieopacznie zbezczescilismy wchodzac do srodka z sandalami w dloni. W ruch poszly gwizdki i zjawila sie lokalna straz swiatynna z policjantem. Na szczescie wszystko skonczylo sie dobrze.

Na koniec dnia zafundowalismy sobie po dlugim oczekiwaniu na dworcu autobusowym podroz po bezdrozach lokalnym autobusem do Hampi. Nie zmruzylismy oka, poniewaz tak trzeslo, ze podskakiwalismy z siedzen na pol metra w gore, zeby momentalnie spotkac sie z podloga. Autobus byl strasznie zatloczony, co rusz wsiadali ludzie z wielkmi workami, nawozu, ziarna i narzedziami rolniczymi. Na szczescie nie dosiadl sie nikt z krowa. Totalnie wymeczeni dojechalismy do Hampi, gdzie zjedlismy sniadanie i udalismy sie na spoczynek, ale o tym moze nastepnym razem...

fotosafari w Kochi

2011-04-29T09:10:00.000-07:00

Trafilismy do taniego hostelu, gdzie po raz pierwszy (i jak sie pozniej okazalo nie ostatni) zasmakowalismy urokow materacowych pluskiew. Ble!

Nasza poranna wloczega bez celu po miescie obfitowala w zdjecia tubylcow. Stajac sie miejscowa atrakcja uscisnelismy dziesiatki rak, zamienilismy setki konwersacji w hind-english i bylismy proszeni o cykanie zdjec chyba kazdego napotkanego domostwa. Widac niewielu turystow dociera w to miejsce. Oto migawki.

Z opresji kolejek osob do fotografowania wybawil nas riksiarz, ktory za zadziwiajaco niska cene 75 rupii zaproponowal zwiedzanie okolicznych atrakcji. Wtedy jeszcze nie wiedzielismy, ze w propozycji tej jest drugie dno...

Rzeczywiscie, zwiedzilismy miejscowe, obfite we swastyki swiatynie, dzielnice zydowska, miejscowa pralnie, wytwornie imbiru ORAZ kilka bardzo drogich sklepow. Nasza rola podczas wizyty w sklepie sprowadzala sie do wysluchania nagabujacych sprzedawcow, pooddychania 5 minut klimatyzowanym powietrzem, wychodzilismy (what a surprice) nie kupujac nic. Ceny byly oczywiscie szokujace,ale za kazda przywleczonego do sklepu biala klientele riksiarz dostawal tyle rupii, ze po zakonczonym objezdzie zarobil dziesieciokrotnie tyle, ile zazyczyl sobie za kurs.

A my sie dobrze bawilismy, ogladajac dywany, (zwlasza te latajace), przebierajac sie w sari i pozwalajac obwieszac sie zlotem i klejnotami oraz oczywiscie debatujac o "special price".

Gdy wchodzilismy do sklepu witaly nas usmiechniete twarze nienagannie ubranych sprzedawcow, gdy wychodzilismy - zegnaly juz mocno podirytowane persony, czesto ostentacyjnie gaszac swiatlo :).

A ponizej jeszcze kilka pocztowkowych zdjec chinskich sieci rybackich, z ktorych fort Kochin slynie:

wybor nalezy do Ciebie

2011-04-26T07:31:00.000-07:00

Zafascynowani zyciem ulicy postanowilismy przedstawic Wam miejscowa kapanie wyborcza. Wybory przedstawicieli rzadu stanu Kerala (po ktorym aktualnie sie wloczymy) odbyly sie prawdopodobnie w ubiegly weekend (jak lamana angielszyzna oswiecal nas riksiarz). Po oddaniu glosu wyborca dostaje znak atramentem na paznokciu palca wskazujacego prawej dloni (by nie mogl glosowac raz jeszcze). Wyniki glosowania znane beda jednak dopiero 13 maja, takze juz po naszym powrocie na ojczyzny lono. Glosowac moze kazdy pelnoletni obywatel.

Wszystkie wolne przestrzenie na murach sa oplakatowane partyjnymi glowami. Chcielibysmy przedstawic Wam glownych kandydatow oraz partie, ktore reprezentuja. Oto oni:

Kandydat nr 1 - partia Sierpa i Mlota (plus czerwona gwiazda niosaca swiatlosc)
Partia nowoczesna, o motywach feministycznych, dziela wszystko rowno - dla swoich wszystko, dla innych... Skads to pamietamy - korzenie takie jakby komuna tracace.

Kandydat nr 2 - z ramienia Partii Niewidzialnej Dloni. Niewidzialna dlon ma to do siebie, ze wszyscy o niej slyszeli, ale nikt jej jeszcze nie widzial. Specjalisci od pozbywania sie konkurencji w bialych rekawiczkach. Wymarzony kandydat dla zwolennikow cudow (takze tych irlandzkich).

Kandydat nr 3 - niezbyt moze urodziwy ale z lysina budzaca zaufanie i blyskiem w oku a'la Andrzej Zaucha przedstawiciel Partii Wyluzowanego Kwiatu Lotosu. Doskonaly kandydat dla tradycjonalistow.

Kandydat nr 4 - Czarny Alibaba - z Klubu Wyzwolenia Mikrofalowek. Postuluje rownosc dla wszystkich kast w dostepie do urzadzen zelektryfikowanych, w tym szczegolnie do mikrofalowek. Czarny (nomen omen) kon tych wyborow!

Kandydat nr 5 - Unia Polityki Realnych Ciec - kosza wszystko rowno z trawa. W godle nozyce nie do konca rozwarte (nie pokazali jeszcze wszystkiego, na co ich stac).

Kandydat nr 6 - Zwiazek Zawodowy "Sloniodarnosc" - w herbie slon ze sfastyka. Niebieska barwa symbolizuje nadzieje na swietlana przyszlosc. Wizerunek kandydata wzorowany na najwybitniejszych przywodcach zwiazkowych. Chca wyprowadzic slonie na ulice.

My juz wybralismy. A Ty?

Wenecja w tropikach

2011-04-24T22:04:00.000-07:00

Swieta spedzamy na rozlewiskach - jako czworka Polakow w lodzi plus 3 czlonkow zalogi. Lodke mamy zjawiskowa - dwie sypialnie wraz z dwiema lazienkami, kuchnia na rufie, z przodu living area odslonieta od slonca a na gorze taras, gdzie mozna sie opalac badz tez z gory obserwowac zycie na wodzie. Plywamy sobie wolnym tempem. Rozlewiska wokol Alappuzha (nazwane ponoc przez podroznika Marco Polo "Wenecja wschodu") ciagna sie ponad na 200 km na poludnie i na polnoc az do Kochi. Nasz kapitan opowiadal nam, ze wzdluz rozlewisk mieszka ponad 10 mln ludzi. Kazda rodzina posiada swoja lodke. Do komunikacji sluza najczesciej szlaki wodne, ale wzdluz kanalow istnieje tez siec drog. Ludzie zyja tu spokojnie, zycie toczy sie nad brzegiem kanalow - kobiety piora, rytmicznie uderzajac praniem o kamienie, dzieci plywaja, mezczyzni odpoczywaja (?!). Kazdy ma swoja lodke - albo z silnikiem albo malutka lupinke napedzana a'la wenecka gondola.

Jezioro zasilane jest przez kilkadziesiat rzek, od oceanu odgrodzone jest tama, ktora jest zamykana podczas przyplywu i otwierana podczas odplywu. W jeziorze zyja slodkowodne krewetki i rozne rodzaje ryb, w tym slodkowodne tunczyki, ktorych mielismy przyjemnosc posmakowac po zakupieniu u lokalnego rybaka i przyrzadzeniu w okretowym kambuzie naszej dzonki. M. po zaprzyjaznieniu sie z kapitanem doswiadczyl nawet zaszczytu bycia sternikiem.
Tak oto plywamy i relaksujemy sie dzien caly mijajac inne lodzie i wplywajac w rozne ciekawe wodne zakamarki. Od czasu do czasu woz nurza sie w zielonosc i jak lodka brodzi (nie czuje, ze gadam jak Mickiewicz Adam)

Przed zmierzchem cumujemy gdzies na odludziu i popijajac piwo ucinamy sobie nocne pogawedki. Jakie szczescie, ze bez komarow!
Nasze wielkanocne menu obfituje w tutejsza kuchnie - smazone banany, chapatti, jakies curry i inne ciapki. Jednak na wielkanocne sniadanie dostalismy na specjalne zyczenie jajka na twardo. Chcielismy pomalowac jakos pisanki, jednak zaserwowano nam juz obrane jajka.

Wesolych Swiat!

Wielki Piatek

2011-04-23T22:10:00.001-07:00

Wczesnym rankiem, wraz z towarzyszaca nam sympatyczna polska para, wybralismy sie na kolejna mrozaca krew w zylach podroz lokalnym autobusem. Na miejscu chcielismy wynajac lodke na dwudniowy rejs po rozlewiskach, ale ze jest Wielki Piatek, to ceny spiewali takie, ze sie nie zdecydowalismy. W tutejszej krainie wydaje sie, ze Wielki Piatek jest glownym swietem Wielkanocy - nie niedziela/poniedzialek jak w PL.

Odwiedzilismy odlegla o 16 km drogi riksza "silent beach", gdzie oddalismy sie slodkiemu lenistwu na hamakach miedzy palmami i kapieli w cieplej wodzie (tym razem zachodnie wybrzeze Indii). Fale byly tak mocne, ze zwalaly z nog.

Po zachodzie slonca udalismy sie do kosciola (bo to rejon, gdzie jest sporo chrzescijan) i uczestniczylismy w drodze krzyzowej wyglaszanej w miejscowym jezyku mala-cos-tam. Brzmi mniej wiecej jak pamparampampam-tratatatatam. Do kosciola sie nie zmiescilismy, ale tlumy wiernych tworzyly tez liczna grupe na placu przed swiatynia. Dziwne to uczucie widziec Hindusow wpatrzonych w ksiedza. Typowy obraz wyryty w mojej swiadomosci to Hindus oddajacy czesc kolorowym figurom typu Siwy i Wisnia (Shiwa i Wishnu), palacy kadzidla i wykonujacy serie dziwacznych poklonow. Zwrocilam uwage, ze mimo ze chrzescijanie, to nadal nosza kropki na czole - slady po blogoslawienstwach w hindu swiatyniach.
Droga krzyzowa byla w formie procesji: woz strazacki wiozl na pace ksiezy i duzy oswietlony choinkowymi lampkami krzyz. Przed wozem na rowerze jechal generator pradu. Z pominieciem szczegolow, ze pomnikom jezusa towarzysza kamienne parasole i wszedzie jest wiecej kolorow i swiatelek, kosciol wyglada zupelnie jak nasz.

Niepojeta jest dla mnie ta ich wszechobecna tolerancja wyznaniowa. Czesto, gdy pytamy o wzajemne stosunki hindusow, muzulmanow i chrzescijan to slyszymy: 1. jest jeden bog, 2. mamy te sama czerwona krew, 3. najpierw jestesmy human beings, potem Hindusami, a dopiero w trzeciej kolejnosci wyznawcami naszych religii.
I tak oto w jednej miejscowosci koegzystuja ze soba 3 wyznania: hinduizm, islam i chrzescijanstwo, w stosunku 1/3. Wszyscy obchodza Good Friday, zadymione od kadzidelek portrety Jezusa widnieja w hinduskich domach, , a obrazy bozkow w domach chrzescijan. Ot, prawdziwa tolerancja.

oko w oko z dzika zwierzyna

2011-04-22T21:41:00.001-07:00

Poranek rozpoczelismy od przejazdzki lodka po jeziorze Periyar - teren rezerwatu, gdzie zyja tygrysy, slonie i inne znane z atlasow biologicznych dzikie zwierzeta. Pozniej bylismy swiadkami, jak niezbyt dzikie i wcale nieglupie malpy zaatakowaly Hindusa i porwaly jego winogrona. Podczas robienia ponizszych zdjec malpa chciala zaatakowac rowniez mnie - warczac jak pies i rzucajac sie na aparat - chyba miala dosc bycia miejscowym celebryta.

Nastepnie zaliczylismy sztandarowa rozrywke wszystkich bialasow: przejazdzke lodka po rezerwacie w uroczych pomaranczowych kapokach - wygladalismy zupelnie jak Pi i Sigma.

W miedzyczasie zatrzymujac sie w pobliskiej restauracji na obiad kelner szeptem zapytal czy chcemy piwo. Po zamowieniu w dosc niestandardowy sposob nam to piwo zaserwowal:

Wyglada na to, ze nie mial koncesji na alkohol - ale czego sie nie robi dla piwoszy: klient nasz pan!

Kolejna atrakcja byla piesza wycieczka w glab dzungli z przewodnikiem (rozpoczeta od przeplyniecia bambusowa tratwa na druga strone rzeki) i towarzyszaca jej nieustanna walka z pijawkami, ktore z powodu deszczu tlumnie wylegly na zer zadziwiajac swa liczebnoscia nawet samego przewodnika.

Kilka slow o znienawidzonych pijawicach: sa ohydne, brazowe, sliskie, wygladaja jak male dzdzownice, wskakuja na buty i wspinaja sie po nogach do gory szukajac jakiejs szpary, gdzie moglyby znalezc kawalek golego ciala. Nastepnie koncem ssacym wbija sie taka do skory, wypuszcza pijawkowy jad rozrzedzajacy krew i zaczyna uczte. Nie odpadnie, dopoki nie napoi sie do syta krwia. Nazarta krwiopijczyni zwieksza swa objetosc ponad dziesieciokrotnie, z malego robaczka przepoczwarzajac sie w cos, co przypomina polskiego brazowego slimaka bez skorupki. Ponoc nie przenosza zadnych chorob, ale po odpadnieciu zostaje krwawiaca dziura, z ktorej jakis czas jeszcze saczy sie rozrzedzona krew. Nic przyjemnego. M. mial okazje przekonac sie na wlasnej skorze - wdrapala sie az na plecy!

Przewodnik wyposazyl nas w plocienne dlugie antypijawkowe skarpety - troche obrzydliwe, bo nie wiadomo po kim i czy widzialy kiedys proszek do prania, ale coz bylo robic. Trzeba bylo zadbac o wlasny krwiobieg. Podczas marszu posypywal nam te skarpety tabaka, ktorej ponoc nienawidza. Coz... choc jedno dobroczynne dzialanie tytoniu.

Mimo pijawkowej traumy udalo nam sie skoncentrowac na wyprawie: spotkalismy latajace wysoko po drzewach i halasujace uu UUU uuu OOO UUUU dzikie malpy (inne niz te atakujace winogrona), jakiegos rudego lemura, bizono-bawoly (wild goar), dzikie swinie z mlodymi, zaby i inne mniejsze zyjatka. Tygrys objawil nam sie w formie zadrapan pazurami na drzewie (tak ponoc oznaczaja swoj rewir), slon natomiast w postaci wielkich odchodow (wielkosci pilki do nogi) i fragmentow czaszki (ktorej wlasciciel zginal w sloniowej bitwie - nie za sprawa klusownikow - co bylo mocno podkreslone).

Z przewodnika dowiedzielismy sie natomiast, ze obecna obsluga parku to nawroceni klusownicy. Hmm... Rzeczywiscie cos niepokojacego kryje sie za tym spojrzeniem.

gdzie pieprz rosnie

2011-04-22T21:23:00.000-07:00

W wiosce Kumily poznalismy pare sympatycznych Polakow, z ktorymi postanowilismy spedzic czas wierzac, ze dzieki temu uda nam sie mezniej przeciwstawic naciagactwu i wynegocjowac lepsze ceny na zwiedzanie pobliskich atrakcji, ktorych bylo bez liku.

Wspolnie wybralismy sie na calodniowa wycieczke jeepem. Pierwszy przystanek - spice garden - miejsce, gdzie bialy czlowiek moze w jednym miejscu zobaczyc, jak rosnie pieprz, cynamon, wanilia, ananas, banany, kawa, chilly, imbir, kurkuma, cytryny, baklazany oraz rozne dziwaczne owoce nieprzetlumaczalne na polski. Najbardziej zdziwil mnie pieprz, ktory rosnie na drzewie! oraz ananas, ktory nie rosnie na palmie jak to sobie wczesniej wyobrazalam :) lecz wyrasta z ziemi.

Nastepna atrakcja byla fabryka herbaty - nie mozna bylo co prawda robic zdjec, ale strzalem z biodra wykonalismy kilka zakazanych ujec.

Potem na wlasna reke ruszylismy w kierunku krzewow herbacianych przypatrywac sie miejscowym kobieta podczas zbierania herbaty. Najlepsze liscie (z samego czubka) zbiera sie recznie - ale tylko 50kg / osobe dziennie. Przy pomocy specjalnych nozyc liczba ta ulega potrojeniu. Mile panie pozwolily nam sprobowac ciecia nozycami - nie jest to takie proste, jak z boku wyglada - w moim tempie zebralabym co najwyzej 1 kg - przy dobrych wiatrach.

Niespodziewanie zaczelo padac. Coz za ulga w tym skwarze! Ale burza pokrzyzowala nam plany. Postanawiamy, za namowa naszego muzulmanskiego przewodnika Abasa, oddac swe ciala w rece ajurwedycznych masazystow. W zaciszu przydroznej chatki odbyl sie masaz goracymi olejami, przy blasku swiec (burza wylaczyla prad). Dla mniecaly proceder byl niezwykle przyjemny i relaksujacy: masaz glowy, szyi, twarzy, calego ciala a na koniec kapiel w komorze z goraca para. M. jednak nie dal sie przekonac stwardnialym dloniom wasatego dziada - masazysty, ktorego mu przydzielono. Jest tu jasna zasada: panie masuja panie, a panowie panow, kazdorazowo w osobnym pokoju. Widocznie brakowalo drugiego meskiego masazysty, bo sprowadzony nie wiadomo skad dziad dotarl zasdapany i z lekkim opoznieniem. Po masazu M. mial refleksje, ze "chyba go granatem od pluga oderwali". W czasie masowania dziad cherlal, odksztuszal, bekal, sapal, dostawal atakow gruzliczego kaszlu a na koniec przetarl cialo M. czyms, co wygladalo na szmate od podlogi. Prawdziwa przygoda!

dzien jak co dzien

2011-04-20T08:42:00.000-07:00

Zakupilismy bilety do Madurai na autobus sypialny. Srodek lokomocji okazal sie byc calkiem luksusowy. Moja przedsiebiorcza squo od razu zrobila deal z dwoma sympatycznymi ciapakami zamieniajac nasze pojedyncze dwa wyrka na dwuosobowe loze konkubenckie. Pomimo luksusowej koi nie wyspalismy sie za bardzo, przez dochodzace zza okna smrody, dziwne odglosy wydawane przez sasiadow i dziur na drodze, przez ktore niemilosiernie trzeslo autobkiem na wszystkie strony.

Po wyladowaniu w Madurai o 4 AM w srodku nocy wzielismy motoriksze na dworzec - zastalismy spiace na podlodze tlumy pasazerow. Obudzilismy miejscowego ciecia, ktory powiedzial, ze nie obsluzy nas poki nie przedstawimy mu jakiegokolwiek biletu.

Kupilismy wiec bilet za 50 gr do najblizszej stacji i odetchnelismy z ulga - bo dwa plecaki i ruska torba zostaly przyjete. Nastepnie udalismy sie do swiatyni, gdzie scisnelismy ze 100 dloni ciekawskich ciapakow, ktorzy dopytywali sie nas o wszystko: imie ojca, matki, pochodzenie, i slynne: "which country you belong to". No i oczywiscie setki zdjec w objeciach z rodzinami. Pewnie nie czesto zdarza sie para bialasow w hinduistycznej swiatyni o 5 nad ranem.

Totalnie wymeczeni postanowilismy wrocic na dworzec, ale A. przypomniala sobie o muzeum Gandiego, wiec wsiedlismy do rikszy napedzanej bezzebnym, chuderlawym ciapakiem i udalismy sie tam za uzgodniona z gory kwote. Po dotarciu na miejsce kwota ulegla podwojeniu, ale nieugiecie, zmeczeni juz kolejna proba wyludzenia, nie dalismy sie i twardo zaplacilismy tyle ile bylo uzgodnione. Muzeum otwierali dopiero o 10, wiec zaleglismy w pobliskim parku, gdzie na lawce w cieniu drzew wpadlismy w objecia Morfeusza. Lokalsi byli troche zdziwieni, dlaczego nie spimy w hotelu i nie omieszkali wyrazic glosno swojej dezaprobaty.
Po zwiedzeniu muzeum wrocilismy na dworzec, zabralismy hamaki i poszlismy na poczte nadac przesylke do kraju. Zajelo nam to 3h, gdyz na kazdej poczcie pracuje krawiec (!!) - kazda paczka musi byc obszyta plotnem i dokladnie zwazona. W naszym przypadku okazalo sie, ze Polska jest jedynym krajem, do ktorego jest limit 15kg zamiast 20kg oraz nie mozna nadac przesylki ekonomicznej.

Z ulga uwolnilismy sie o wiekszej czesci hamakow i z ociaganiem porfel od zawrotnej kwoty 4500 INR za przesylke (czyli na nasze jakies 320 zl!). Pan, ktory pomagal nam pakowac, wazyc i adresowac przesylke, zostal obdarowany hamakiem. Bardzo zadowolony zaczal nas nagabywac na obdarowanie rowniez jego kolegi szwacza - "give him something too". A moglo byc tak milo.
Wymeczeni i spiacy zaladowalismy sie do autobusu do Kumily. Bylismy tak zmeczeni, ze dalbysmy rade zasnac nawet na totalnie niewygodnych siedzeniach rodem z autobusu MPK z lat 70-tych. Niestety juz pierwsze minuty po ruszeniu uswiadomily nam, ze nie pospimy w drodze. Autobus byl wyposazony w specjalny klakson, ktory wydawal z siebie halas przekraczajacy prog bolu, a my mielismy siedzenia obok wasatego kierowcy imbecyla, ktory nie zdejmowal przez cala droge swojej owlosionej lapy z dzwigni uruchamiajacej wycie klaksonu. Pod koniec podrozy wsiadlo trzech nawalonych Tamilow, przed ktorymi musialem bronic czci A. Gdy wysiadali postanowili poglaskac mnie po glowie - moze nigdy w zyciu nie widzieli jasnych wlosow...

cud w Pondicherry

2011-04-20T07:48:00.000-07:00

Znalazlam mojego hinduskiego frienda Velu! Po dwoch dniach poszukiwan odnalezlismy sie na plazy (spedzilismy kawal dobrych chwil podczas mojego pobytu tutaj w 2009) . Z M. chyba przypadli sobie do gustu, bo zaczeli wspolne tematy - typu obgadywanie transwestytow, ktorzy akurat wylegli na plaze. Do zludzenia przypominali kobiety: delikatne buzie, ubrani w sari, makijaz, dlugie wlosy - widac moda z Tajlandii poszerzyla sie i o Indie. Nawet bylismy o krok od pojechania na zlot transseksualistow hinduskich, polaczony z symultanicznymi slubami i zabawami, do ktorego panio-panowie sie szykowali, ale jakos nie wyszlo.
Za to z Velu wpadlismy na super plan, aby nastepnego dnia udac sie wspolnie do Pondicherry w celu rozgromienia straganu czlowieka, od ktorego dwa lata temu kupilam 50 hamakow :), a ktory przez kolejne 24 miesiace ich mi nie wyslal. Coz - juz w sumie zdazylam sie pogodzic ze strata i mysla, ze nie wszyscy uczciwie wygladajacy Hindusi, ktorzy pokazuja zapakowana paczke i mowia, ze lada moment ida na poczte ja wyslac - mowia prawde. Jednak Velu rozdrapal moje stare rany i postanowilismy we trojke dnia nastepnego udac sie do pobliskiego Pondicherry, aby po dwoch latach sprawe wyjasnic.

Podroz odbyla sie na 2 motuuury: Velu jechal swoja honda, a Mati dzielnie ujarzmial nasz skapcanialy skuter.

Bez trudu Velu odnalazl stragan, cale szczescie pan straganiarz byl na miejscu. Poczatkowo nie poznal mnie zza ciemnych okularow, ale juz po kilku chwilach wszystko bylo jasne. Przyszlam w asyscie odbic moje hamaki! A on na to: tak tak, wyslalem, potem paczka wrocila, potem znowu wyslalem. Nie dostalas? - spytal naiwnie. Ale krazace w bezladzie oczy i swidrujace nerwowo rece mowily jedno - klamal. Przeszlismy wiec do sedna. Dzisiaj w nocy wyjezdzamy i prosze, by oddal mi moje hamaki lub pieniadze za nie.
- Ale ja paczke wyslalem.
- A masz na to jakis dowod?
- Mam w domu.
- To przyjdziemy pozniej i pokaz nam dowod, ewentualnie mozemy wziac teraz ze straganu jakies hamaki.
- Nie mam juz hamakow ale mam wujka, ktory pracuje na poczcie i poprosze go, aby przeszukal pocztowe magazyny.
- W jaki sposob po dwuch latach wujek odnajdzie na poczcie zaginiona paczke? Chyba w to nie wierzysz?
- Wujek jest wysoko postawiony i na pewno znajdzie. Przeciez wyslalem paczke. Zadzwonie do niego i dam znac o 16.
- Ok, ale paczka musi sie znalezc do wieczora, bo o 21 wyjezdzamy do Maduraju.

I tu pojawil sie tekst, ktory uzyskal miano "BEZCZEL ROKU 2011". Straganiarz przemowil do mnie tymi slowy:
- Maybe you would like to buy something from my shop today? ( ! ! ! )

Nie wierzylismy oczywiscie w ani jedno slowo, ale coz bylo robic... Poszlismy sobie zatem z M. (Velu pojechal do Aurobeach) na przechadzke po Pondicherry.

Goraco okropnie, posilalismy sie miejscowymi potrawami "z liscia" i trafilismy do ashramu niezyjacego juz jogina Sri Aurobindo (ktory byl duchowa inspiracja dla DIMADA przy tworzeniu Auroville). Sciagnelismy buty, nakazano nam absolutna cisze. Weszlismy na teren ashramu, gdzie na srodku byl grob tego czlowieka, caly pokryty drobnymi roznokolorowymi kwiatami, ulozonymi w piekne wzory - taki kwiatowy dywan. Wszedzie byly instrukcje z nakazami i zakazami, czego nie mozna robic w tym swietym miejscu - zadnych telefonow, zadnego zabierania lub przynoszenia kwiatow, zadnych rozmow, tylko spokoj cisza i medytacja, oddawanie holdu niezyjacemu. Na migi pokazywali nam, ktoredy mamy isc. Ludzie wokol tego grobu medytowali, kobieta polikiem przylgnela do marmurowej plyty, inna zdawala sie odplywac w jakies nieznane regiony swiadomosci - wszystko dziwne i tajemnicze. Jestesmy w epicentrum tych wielkich uniesien, a tu nagle RING RING RING BANANA PHONE!!!!!!! - dzwonek z komorki M. odezwal sie z sila pierdyliona decybeli. Pelne zenuaaaa! Ludzie zniesmaczeni, ja spalona ze wstydu, az baba polik z wrazenia oderwala od kamiennej plyty! Aby jakos zalagodzic ten jawny afront wobec wyznawcow, kupilismy w miejscowej ksiegarni portrety Dimada i Sri Aurobindo oraz jakies zlote mysli autorstwa Dimada. Chetnie wypozycze zainteresowanym :)

W Auroville natomiast pozegnalismy sie z Babu i jego familia, spedzilismy milo czas z Velu i, poniewaz nasz straganiarz nie dzwoni, sami zadzwonilismy do niego, czy wujek przypadkiem nie odnalazl na poczcie paczki. "Jeszcze przeszukuje magazyny. Zadzwonie o 18". Nadeszla 18 i nic, 19 - nic. Juz mielismy sie zbierac riksza na autobus do Maduraju i Velu wykonal ostatni telefon. I nagle wiadomosc "wujek znalazl paczke!". Bedzie do odbioru o 20:30. Akurat - pomyslalam - gra na zwloke, bo moze boi sie, ze pojdziemy na policje. Niemniej jednak pojechalismy tam z Velu juz spakowani i zdarzyl sie cud. Oto wchodze po schodach, wyposazona w nasza ruska torbe (kupilismy 2 ruskie torby, by wkladac do nich plecaki, by wygladaly na bagaze lokalne a nie latwy lup od bialych turystow). Wchodze wiec stromymi schodami do jakiejs szemranej szwalni, a tu moim oczom ukazuja sie rzedy hamakow! Szok i niedowierzanie! Skok adrenaliny taki, ze z radosci wysciskalam tego straganiarza. Byl rownie zdumiony i nie wiedzial chyba co powiedziec, bo walnal jakas historie, jak to mu w magazynie pocztowym nagle spadla paczka na paluszek u nogi i ze teraz go boli. A to nie wujek przeszukiwal przepastne magazyny? - bylo mi juz wszystko jedno. Znalazla sie tez moja ksiazka i kilka ciuchow, ktore wlozylam wtedy do rzekomo nadanej paczki. Wszystko smierdzace jakas piwnica lub pocztowym magazynem wlasnie :). I tak oto ruszylismy dalej, wyposazeni w dwa plecaki, usmiechy na twarzy i 20-kilogramowa ruska torbe z ladunkiem hamakowym.

Auroville i niesmiertelna Dimada

2011-04-17T03:57:00.001-07:00

Slow kilka na temat Auroville. O idei nie bede pisac, nie chcac zanudzac :), bo kazdy zainteresowany sobie doczyta czy u wujka Googla czy w poprzednich wpisach. W ciagu ostatnich dni bylismy tam skuterem razy kilka. Nie zarejestrowalismy sie jednak jako goscie, bo raz Townhall zamkniety, potem nie widzielismy potrzeby, a dzisiaj niedziela i nydyrydy. Zatem oficjalnie bylismy intruzami, ale nikt nie mial z tym problemu. (Gwoli wyjasnienia: normalna procedura to wyrobienie sobie specjalnej karty, dzieki ktorej potwierdza sie swoja tozsamosc, miejsce zamieszkania i mozna dokonywac tranzakcji bezgotowkowych - co by wyzwolic sie ze zla pieniadza - serio serio).

Tak wiec na wlasna reke, mknac skuterem po czerwonej ziemi, jezdzilismy to tu to tam, a z zielonej dzungli wylanialy sie coraz to nowe miejsca, ktore zupelnie inaczej odbiera sie z perspektywy goscia niz mieszkanca (nawet tymczasowego).

Wsrod nich oczywiscie Matrimandir - czyli centralna czesc zalozenia miasta. Oczywiscie niedostepna zwyczajnym smiertelnikom, ale na wszelkie procedury rejestracyjne nie mielismy czasu.

Zamiast tego wymyslalismy historie, do czego preludium bylo stwierdzenie, ze to "ich statek kosmiczny". Wiec po procedurze rejestracyjnej, za jedyne 1000 rupii mozesz kupic sobie miejsce w statku, by w momencie zblizajacego sie konca swiata (era wodnika) wyladowac wraz z mieszkancami Auroville w raju. Za niewielka doplata - masz miejsce siedzace. Za 100 000 rupii - statek przyjedzie po ciebie w dniu ostatecznym w dowolne miejsce na swiecie. Mielismy nawet plan, by oswiecic jakichs przygodnich turystow, ale nikt sie nie napatoczyl, a i entuzjazm szybko opadl.

A w Auroville przez ostatnie 2 lata zaszly wielkie zmiany. Youth Centre rozbudowane niesamowicie, pojawily sie nowe domki na drzewach i wynalazko-zabawki.

Odwiedzilismy tez miejsce, gdzie w pocie czola pomagalam budowac domy z rammed earth w marcu 2009. Satysfakcja - nie powiem - bo domy stoja (uff!) i sa zamieszkale. I calkiem dobrze to wyszlo. Chyba na tyle ok, ze juz drugi szereg ma sie ku koncowi (za moich czasow nie byl nawet w fazie planow)

Trafilismy tez na targ miejscowych wyrobow, gdzie m.in sprzedawano butelki coca-coli (pelne) z wmontowanym spryskiwaczem do zwalczania jakichs szkodnikow. Nie wiem, czy to byl zart i akcja przeciw globalizacji w symbolu coca-coli czy rzeczywiscie zwalczaja szkodniki w ten sposob. Kto wie ;)

Oprocz tego rozne inne hipisowskie klimaty - dzieci kwiaty, ludzie z calego swiata, psy, ekologia, wyroby z bambusa (na zdjeciu samochodziki), torby ze zuzytych opakowan po mleku, robotki reczne itp.

Spotkalam kilka znajomych twarzy, ale zadnych ziomali z Earth Institute. Generalnie jako gosc czlowiek jest bardzo wyobcowany, trudno chyba zlapac ducha tego miejsca, bedac nastawionym turystycznie. Sama pamietam, ze pracujac tu wszystko wydaje sie sensowne, z boku natomiast pewne rzeczy draznia - jak ta, ze nie mozemy spokojnie zjesc czegos czy napic sie, bo nie mamy numerka do wymian bezgotowkowych. Pecunia non olet - wszedzie na swiecie ale nie w Auroville!

Z kazdego kata natomiast zaglada Dimada (=The Mother) - "nawet zjesc spokojnie nie da" - jak podsumowal M. :)

z pamietnika M.:

Jestesmy dokladnie tu http://maps.google.co.in/maps?q=11.986986,79.849291&num=1&sll=12.006944,79.810556&sspn=0.043657,0.06403&gl=in&ie=UTF8&ll=11.99785,79.839535&spn=0.080933,0.110378&z=13 niedaleko Pondicherry, w wiosce Auroville. Jest to komuna hipisowska zalozona przez Matke Jakastam i jakiegos natchnionego filozofa z Francji. Klimatem przypomina wioske z serialu "Lost". To oaza czystosci na tle reszty okolicy. Ciapuchy to straszne syfiarze, wyglada na to, ze nie slyszeli nigdy o sluzbach komunalnych i wywozie smieci. Mieszkamy w "Babu guesthouses" czyli w chacie z bambusa i lisci palmy. Wczoraj, zeby sie umyc musialem z Babu przepchac badylem rure od prysznica, bo sie zatkala i nic nie lecialo. W nocy komary rypia tak, ze nie da sie spac, mamy moskitiere, ale i tak jakos przelaza. Mieszkamy nad samym oceanem, pare lat temu przeszlo tu Tsunami i zasialo spustoszenie. W zwiazku z tym dzieci lokalnych Ciapatych wysylaja teraz maskotki do Japonii.
---------------------------------------------------------------------------------
Za nami kolejna spocona noc w "Babu cottage guesthouse". Komary udalo nam sie juz troche okielznac - nauczylismy sie poprawnie naciagac moskitiere i zakupilismy mdlace kadzidelka w ksztalcie zwinietej kobry, dzialajace odstraszajaco na lokalna odmiane krwiopijcow. Dzisiejszy dzien uplywa pod znakiem biegunki. Mojej. Auroville okazalo sie na tyle przyjazne, ze udostepnilo nam swoje toalety bezplatnie i bezproblemowo. W jednej byl nawet papier toaletowy. Nawiazujac do klimatow fekalnych wstalismy z A. dzisiaj z kurami, zeby pofocic rybakow wychodzacych w morze na poranny polow. Okazuje sie, ze miedzy 6 a 6:30 rano trzeba uwaznie patrzec pod nogi, gdyz cala wioska dokonuje rytualnego wyproznienia na plazy. Skonstatowalem, ze odchody tubylcow sa zolte. Kazdy jeden okaz niezaleznie od konsystencji. Moze to z powodu diety opartej na masali, curry i imbirze, a moze z powodu innej flory bakteryjnej jelit. Zamiast romantycznego wschodu slonca mielismy zatem rzad wypietych d... Na szczescie w strone morza. W Auroville udalo nam sie w koncu skorzystac z Solarkitchen (kuchni napedzanej ponoc jedynie energia sloneczna). Jako, ze nie korzysta sie tu z powszechnie przyjetych srodkow platniczych tylko z czegos na ksztalt precharge'owanej hippi-karty, musielismy poprosic uczynna mieszkanke Auroville o przekazanie nam swoich kredytow w zamian za 200 Rupieci w czystej gotowce. W drodze powrotnej wdepnelismy do kafejki, skad pisze do Was juz nieco zmeczony duchota i odwodnieniem.

rytualne wyproznienie

2011-04-17T03:15:00.000-07:00

Dzisiejszy dzien zaczelismy dosc wczesnie. Z wlasnej woli - co warte podkreslenia - wstalismy o 6 rano! Wsiedlismy na skuter i podjechalismy do pobliskiej wioski rybackiej. Wszystko celem zobaczenia, w jaki sposob rybacy wyprawiaja swoje lodzie w ton nadmorskich fal. Chcielismy porobic romantyczne zdjecia sieci pelnych ryb, strudzonych rybakow i ich spracowanych rak. Ale czar prysl, gdy spacerujac plaza wdepnelismy w pierwsza kupe. M. oznajmil: "ludzka". Odparlam "nie moze byc!". Przeszlismy kolejne kilka metrow po piasku kroczac miedzy uciekajacymi krabami, i natknelismy sie na Hindusa w dosc jednoznacznej przykucnietej pozycji, ktory obmywal w falach swoje nogi, a pozniej i caly odwlok. A na piasku lezala po prostu swieza ludzka kupa. Mocno zniesmaczeni minelismy tego, jakze niekulturalnego i bezczelnego czlowieka. Ku naszemu zdumieniu okazalo sie, ze bylo ich wiecej. Oto przed nami az po horyzont rozciagal sie pas przykucnietych Hindusow, w roznych pozycjach, w zaleznosci od aktualnego etapu wykonywania jednej czynnosci - srania. Doszlismy do jednego slusznego wniosku - godzina 6:30 jest godzina rytualnego oddawania kalu. Innymi slowy - cala wiocha jak jeden maz po prostu, za przeproszeniem, sie obsrala. Wprost do wody, bez zenady i skrepowania. Oto i uroki tropikalnej wody.

Z uwagi na szacunek do czytelnikow nie zalaczam zdjec tego procederu, skupie sie jedynie na romantycznej stronie poranka w rybackiej wiosce.

atrakcje zwierzece

2011-04-17T02:35:00.000-07:00

Postanowilam, ze faunie nalezy sie osobny wpis.
Pierwszego dnia zaraz po wyjsciu z lotniska triumfalnym pochodem przez ulice powitaly nas swiete krowy, by pozniej towarzyszyc nam na codzien.

Chude, grube, najczesciej brudne i jakies takie chore... Mimo wszytsko swiete i czcia otaczane - zwlaszcza na ulicach, gdzie swieta potrafi zatrzymac ruch, przechodzac z gracja srodkiem drogi a kierowcy ze stoickim spokojem wyczekuja az dane im bedzie kontynuowac swoj rajd po szosie. Pozwole sobie na mala dygresje - cytat z listu mego konkubenta do rodzicow, bo sama nie potrafilabym tak zgrabnie ujac w slowa tego, co sie tu dzieje:

Zapacam sie wlasnie w kafejce internetowej u jakiegos Ciapucha. Jest strasznie goraco, pot sie leje strumieniami z czlowieka. Pozyczylismy sobie skuter i schladzamy sie powietrzem w trakcie jazdy. A. mowi, ze jezdze juz prawie jak Hindus (z wlaczonym non stop klaksonem). Jazda tutaj to specyficzna mieszkanka arabskiego "kodeksu drogowego" z prawem silniejszego. Mniejszy ustepuje wiekszemu, wolniejszy musi przepuscic szybszego. Dodatkowo komunikacja klaksonem na takim poziomie abstrakcji, jakiego nie przewidzieli chyba nawet jego tworcy. Jeszcze dodam, ze jezdzi sie lewa strona drogi.

Wracajac do zwierzynca - az dziw bierze, ze zadna krowa nie spi z nami w pokoju. Mamy natomiast gekony. Podczas niedawnego pobytu w toalecie mialam okazje zaobserwowac udany atak gekona na cme.

Szkoda tylko, ze z komarami tak sprawnie sobie nie radza. Komarzyce w nocy nie daja nam zyc. Pierwsza noc byla szczegolnie okropna: pot sie leje, komary atakuja, zle zalozona nad lozkiem moskitiera nie dziala. W nocy kilka pobudek. Bilans ukaszen: na samej prawej stopie doliczylam sie siedmiu. Inne napotkane zwierzaki to wyskakujace z recznika zaby, kruki (ktore, gdy na chwile spuscilismy z oka arbuza, zaatakowaly go i pozarly znaczna czesc), tabuny krabow na plazy (na szczescie boja sie mnie, bo gdyby nie to, to balabym sie ich), oraz martwy delfin zlapany chyba przypadkiem w sieci rybackie :(.

A woda ciepla niczym zupa. Zar sie leje z nieba, oslaniamy sie przed sloncem a mimo to podczas jazdy skuterem spalilam sobie przedramiona. Pijemy koksy (cena 1zl) i probujemy jakos przyzwyczaic sie do temperatur.

indian Barbados i Galapagos - aurobeach welcome to!

2011-04-17T01:44:00.000-07:00

Nie sadzilam, ze moja stopa stanie w tak stosunkowo krotkim czasie na tutejszej ziemi :) Ale po kolei - jestem tu w znanej mi skadinad okolicy wraz z M. Historia jest dosyc prosta : tanie bilety do Indii + brak czasu na zaplanowanie podrozy = pojscie na latwizne i obranie azymutu na Auroville. I oto jestesmy.
Lot liniami Aeroflot przebiegl pomyslnie, aczkolwiek nie obylo sie bez skojarzen - jako ze linie rosyjskie, samoloty niepewne no i fatalna data odlotu - trzynasty kwietnia. Pragne sie podzielic moimi dwoma iami a propos linii Aeroflot : primo - srednia wieku stewardess znacznie sie obnizyla - o jakies 20 lat chyba (z 50 na 30!). Secundo - choc jedno z drugim ma dosc luzny chyba zwiazek - nie serwuja juz darmowego alkoholu na pokladzie!

Dolecielismy na miejsce - w sumie 3 samolotami - Warszau - Moskwa - Delhi - Chennai. Noc spedzilismy lezac i jeczac na niewygodnych lawkach delhijskiego lotniska ale czymzesz byly te niewygody w obliczu tego, co dzialo sie potem! Luksusowy czas klimatyzowanych lokali i braku naganiaczy jest juz tylko wspomnieniem... Brutalne zderzenie z tutejsza rzeczywistoscia nadeszlo juz u wrot lotniska, gdzie tlum rikszarzy otoczyl nas i nie dal spokoju, dopoki nie zawarlismy ugody. Potem sprawna przesiadka do autobusu (mielismy miejsca siedzace!), 3h jazdy do Pondicherry, prosby o pieniadze, school peny i wszystko inne (bo bialy czlowiek = bogactwo), a nastepnie ostra przeprawa w autobusie ze spoconymi lokersami, ktorych kierowca napakowal chyba ze 3 razy wiecej ludzi niz max ladownosc pojazdu. Mina M. mowila sama za siebie - nie bylo latwo. Upocilismy sie przeokropnie, chwilami myslalam, ze z goraca tam padne, ale nie byloby to proste, bo scisk taki, ze na centymetr reka trudno bylo ruszyc.

Po tym bliskim spotkaniu z ludnoscia lokalna trafilismy do Aurobeach - do znanego mi juz wczesniej Babu Guest House. Po dwoch latach mnie poznal! A przynajmniej dobrze udawal :) (w jego bambusowych domkach na plazy spedzilam swoja pierwsza noc w lutym a.d. 2009). Zatem Babu wraz z cala swa liczna rodzina serdecznie nas przywital i osadzil w baraku - bo bambusowe domki (sztuk 4) byly wszystkie zajete. Barak pierwsza klasa - z osobna lazienka, lozkiem, ba! nawet oknem i - co wazne - wc model europejski - a nie tutejszy "narciarz". Najmlodsza (jak nam sie wtedy wydawalo) z rodu miala lat 2,5. Starsza dziewczynka - moze ze 13. I obie zwracaly sie do Babu per "TATA"! (i chyba nie chodzilo o popularny w tym kraju model ciezarowki).

Jeszcze z kronikarskiego obowiazku slow kilka o Babu - czlowiek w raczej podeszlym wieku, z siwa czupryna i zebami nietknietymi przez wspolczesna stomatologie. Takze slodkie "babu" zupelnie nie pasowalo M. jako okreslenie tego jegomoscia - przechrzcil go wiec na Babuna - z uwagi na jego domniemane kazirodcze sklonnosci. BABUN - brzmi o wiele grozniej!

M. wraz z Babunem juz niejedno przeszli - m.in. wspolnie naprawili prysznic w naszym baraku jak i poprzestawiali meble w "ogrodzie". Lamana angielszczyzna i przy pomocy swej ekspresyjnej gestykulacji Babun wcisnal nam tez swoj zegarek, ktory "nie dziala a ma dzialac!"

Na uwage zasluguje takze wnuczka Babu, uczesana w 2 kucyki, ktora ktoregos dnia, odziana w stroj Adama, okazala sie byc chlopcem. Dziecko to, co mnie bardzo zaciekawia, jest niesamowicie smodzielne, zachowuje sie miejscami jak dorosly - zawodowo je arbuza, miewa dorosle chimery i generalnie jest mocno samowystarczalne. To chyba konsekwencja zimnego chowu - jedynego modelu wychowania, ktory sprawdza sie w tych spartanskich warunkach. Ma jednak tez przeblyski dzieciecych fochow - co cieszy :) Wczoraj pokazalo nerrrwa po uderzeniu glowa w stol probowalo zamienic moj aparat w forme do robienia babek z piasku.

Tak wiec spimy sobie w baraku nad samym oceanem, i mimo ze zwolnily juz sie bambusowe chatki, to luksus posiadania prysznica w pokoju (z ktorego korzystamy kilka razy dziennie, bo pot sie leje hektolitrami) zawazyl na nieruszaniu sie z miejsca. Przy sniadaniu mamy taki oto widok:

Warto jeszcze wspomniec o cenach - bo zaiste szokujace. Nocleg 7zl/osobe, sniadanie (omlet plus kawa) - 1,50zl. Takze, jak czlowiek nie przyzwyczajon do oplywania w luksusy i potrafi zacisnac pasa, to moze przezyc w raju za 20 zl dziennie.

do przyjaciol

2009-03-23T16:17:00.000-07:00

Juz na lotnisku w Bangalore. To juz nie sa Indie – klimatyzacja, piekne posadzki, ludzie wypachnieni, sprzedaja hotdogi i samosy za 50 rupii (normalnie sa za pinć), papier toaletowy, toaleta klasyk. Czar prysl ;(

Bylo magicznie. Czas wyjechac. Zaluje? Nie. Czuje pewien niedosyt, ze jeszcze moglabym tyle zobaczyc, ze wielu zaplanowanych rzeczy nie zdazylam zrobic. Ale moge przeciez zawsze wrocic. Kwestia tylko zdrowia i pieniedzy na bilet. Zapraszaja, czekaja (albo tak przynajmniej mowia).

Smutno mi, ze nie bedzie juz tak cieplo, ze nie bedzie palm, kokosow, piasku i egzotyki. Z drugiej strony ciesze sie na powrot do Wroclawia. Ciesze sie na nasze wszystkie super plany, na te wiosne, ktora za chwile do Polski nadejdzie, na rynek, na skuter, na wspolne wojaze, na mozliwosci („jest wiele mozliwosci. jakie? jakie? rozne.” ;). Nie mozna miec wszystkiego. Jedyna obawa – boje sie popasc w rutyne, bo to potrafi zabic wszelka radosc z zycia. Zaczynam patrzec optymistycznie w przyszlosc, aczkolwiek mam poczucie lekkiego przerazenia z powodu mych bialych kart w kalendarzu i taka mysl mnie nawiedza: studia sie skonczyly – czas sie zabrac za cos powaznego. A tu ani checi ni ochoty ;) Ale moze to i dobrze. Nie ma co planowac. Probuje myslec w ten sposob, ze brak planow to tez jakas wartosc – daje swobode w podejmowaniu decyzji i wolnosc, ktorej zasmakowalam tutaj.

Dziekuje Wam za smsy, maile, telefony. Dziekuje, ze pomogliscie podjac te, jak i wiele wczesniejszych decyzji. Ze dodaliscie odwagi, gdy jej nie mialam. Ze upewniliscie, ze warto. Ze byliscie gotowi (ekipa „wisienka na torcie”) przyjezdzac i odbijac mnie ze szponow DIMADA. Ze byliscie przy mnie, gdy tak bardzo Was potrzebowalam. Dzieki Wam wszystko jest latwiejsze, a nieciekawe sploty okolicznosci przyrody potrafia sie przekuc w piekne i niezapomniane chwile w moim zyciu. Dziekuje MZ, wszystkim drinkowym „dmuchanym ptakom” (ze taki kryptonim zapodam), a takze panu szanownemu ze stolycy i temu zza oceanu.

Chyba odnalazlam to, czego szukalam. Nie udaloby sie bez Was.

Do zobaczenia niebawem.

finito :(

2009-03-23T15:57:00.000-07:00

Chyba juz ostatni moj wpis na tym blogu. Odwoluje wszystko zle, co mialam czelnosc na Dimada powiedziec! ;) Ze stanu przesmiewczego przeszlam w stan zachwytu nad Dimada i ludzmi, ktorych za soba porwala i wciaz porywa. (Ho ho ho! Juz widze te szydercze usmieszki typu „zlapali ja na sekciarski haczyk” ;)

To jest miejsce, do ktorego naprawde chce sie wracac. Nie tylko ze wzgledu na widoki, plaze, pogode. Przede wszystkim ze wzgledu na te niezwyklosc, radosc, i wszechobecne ‘peace and love’.

Ostatni dzien – jechalam sobie skuterem po tych dzunglowych pomaranczowych sciezkach. Wszystko takie ‘ostatnie’. Ostatnia wizyta na budowie, ostatnie opalanie, ostatnie spotkania, pozegnania ;(

To jest takie mile, jak sie jedzie i co chwile ktos pozdrawia, usmiecha sie, macha.
Jak sprzedawcy pamietaja moje imie.
Jak spotkany przed sklepem pan jubiler autentycznie sie cieszy, ze mam na nodze kupiony u niego lancuszek. Jak dopytuje, czy pasuje i jest dla niego to takie wazne, ze mi sie podoba.
Jak widze te psy i krowy masci wszelakiej, na ktore trabic trzeba a ktore leniwie podnosza swe wychudzone ciala.
Jak Richardo macha do mnie swoja taca z drugiego konca solar kitchen.
Jak spotkana w kafejce kobieta-kwiat, z ktora wymienialam spojrzenia na warsztatach patrzy na mnie i mnie nie poznaje – a za chwile szeroki usmiech i HELLOOOO – bo mowi, ze wtedy nie bylam jeszcze az tak brazowa.
Jak Velu dzwoni i pyta, czy wszystko u mnie dobrze, i ze juz trzeba mi bilet kupic. Jak szaleje i wywraca sie na fali na desce surfingowej.
Jak Prathap – nieslyszacy pracownik beach caffe usmiecha sie i komunikuje sie ze mna piszac na telefonie.
Jak siedzimy sobie wieczorami w kuchni z Pablo, gramy na gitarze, bebnie i spiewamy – jak zwabione muzyka dolaczaja do nas kolejne osoby – jak wreszcie Satprem rusza sie z pokoju i z Michaele przychodza, zeby po prostu z nami posiedziec.
Jak pani z kafejki internetowej zostawia mi sklep pod opieka a potem przynosi kwiatka w podziekowaniu i wczepia we wlosy.
Jak pani kokosanka niesie kokos na glowie i niezwykle wyprostowana pyta ‘coconut madam?’ i tak ladnie sie usmiecha.
Jak pies bez nogi znowu spi w tym samym miejscu i po raz ostatni omijam go motorem.
Jak pies po operacji spi pod moimi drzwiami – juz bez bandazy!
Jak niezwykle moglam sie zmienic ja, zeby z przesmiewczego podejscia do roznych tutejszych dziwolagow dostrzec w nich piekno.
Jak ze strachu przed byciem sam na sam ze soba, zaczelam odczuwac potrzebe i radosc z izolacji.
Jak pieknie patrzec na skupionych na medytacji ludzi.
I mijam na moim rozklekotanym moturku te kobiety niosace drewno na glowach – kiedy ja je znowu zobacze? Czy kiedykolwiek tu wroce? Czy wlasnie to miejsce wydaje sie takie piekne, bo mam ciagle poczucie niedosytu?

W niedziele wieczorem byl w visitors centre koncert jazzowy. Czestowali herbata, kawa. Muzyka zachwycajaca. A najpiekniejsza w tym wszytskim mala, moze trzyletnia blondyneczka, ktora najpierw niesmialo, a potem coraz odwazniej tanczyla na scenie w przykrotkiej czerwonej sukience. Zainspirowana pewnie baletem, probowala nieudolnie nasladowac rozne baletowe ruchy – byla w tym tak rozkoszna, ze cala uwaga w jednej chwili skupila sie na niej – a ona nieswiadoma niczego nadal w skupieniu tanczyla, wpatrzona w swoje bose stopki.
A my siedzielismy z Julia, Pablo i Mathew wtuleni w siebie, sluchajac muzyki i rozmyslajac. Kazdy pewnie o czyms innym. Ja o tym, ze bedzie mi brakowac tej magii, tego ‘pisenlof’ ze nie chce wyjezdzac, ze tak sie ciesze, ze tu trafilam, ze otworzyly sie przede mna rozne mozliwosci, o ktorych wczesniej nie myslalam. Zobaczylam wizje szczesliwego zycia oparta na innym modelu. Zobaczylam ludzi szczesliwych szczesciem pozamaterialnym, wesolych i spokojnych jednoczesnie, pogodzonych ze soba i swiatem.
Myslalam tez o tym, ze tutaj nie ma sie czym lansowac. Bo czym? Klapkami? Zakurzonym na pomaranczowo ubraniem? Brudem zza paznokci? Wszyscy popinkalaja na zdezelowanych skuterach lub rowerach, lepsi na motuuuuuuuurach. Wszystkie chatki pootwierane, prostota i przasnosc. Bez makijazu, bez elegancji, bez szykownych butow czy fryzur – za to z usmiechem na ustach i poczuciem bycia czescia tego niezwyklego miejsca.

Dostrzeglam tez wartosc podrozowania samemu. Zdecydowana wiekszosc (80%?) ludzi tutaj to wlasnie samotni travelersi. Wczesniej wydawalo mi sie, ze duzo lepiej przezywac te niesamowitosci z przyjaciolmi, by moc wspolnie dzielic wspomnienia. I nadal tak uwazam, ale nie zdawalam sobie sprawy, ze samemu – to dopiero przygoda! To dopiero dowolnosc w decydowaniu o sobie i mozliwosc zmian z minuty na minute, bez potrzeby ustalania, tlumaczenia. Ten niezwykly wiatr w zagle, ten powiew wolnosci, przy jednoczesnym poczuciu bycia skazanym na siebie samego. To najlepsza metoda poznawania nowych ludzi. Tacy podroznicy dzialaja na siebie jak magnez – samotni moga byc tylko z wyboru – bo dookola jest pelno takich jak oni, ktorzy chetnie wchodza w roznego rodzaju relacje. W ogole ludzie tu chetnie wchodza w ‘roznego rodzaju relacje’ ;) Typowa impreza tak jak w Polsce z pijanstwem, tak tu laczy sie z klimatem hipi masazami, joga, spiewami. A te masaze stop! Uuuuuuuuuuu...

Ehhh... I tak moglabym pisac i pisac. Ale nic.

Koniec i bomba. Kto czytal – ten TRABA!

omm mani padme hoom

2009-03-23T14:55:00.000-07:00

Wszystko przyspieszylo. Przed soba mam coraz bardziej zblizajaca sie do mnie godzine zero – czas wyjazdu. I poczucie – tyle do zrobienia a tak malo czasu.
Wczorajsze szamanskie szprawy w nocy, w Sadana Forest - bezcenne. Bebniarz, cztery inne osoby i ja. Rytualy, rekwizyty, ogien, wizje. Ale tematu nie rozwine, bo nie ;).

Zamiast tego kolejne zdjecia - moj pokoj z zewnatrz plus biuro:

Spedzilam ostatnio noc na plazy – wraz z ludzmi machajacymi ogniami, przy ognisku, az do wschodu slonca. Latam i latam – dniami i nocami a mimo wszystko czasu brak.

Przeszlam cala procedure zwiazana z wizyta w Matri Mandir – centralnym punkcie Auroville. Obejrzalam wiec film i stawilam sie na wyznaczona godzine z wyznaczonym miejscu . Przewodnik grupy opowiedzial najpierw, jak powstalo Auroville i dlaczego, czym jest Matri Mandir i jak sie zachowywac w srodku. Generalnie zdziwilam sie – bo spodziewalam sie jakiegos kultu Dimada i nie wiadmo jak naiwnej filozofii. A to po prostu miejsce skupienia, cichej medytacji (nie mozna kaszlec!) nie zwiazane z zadna religia ani tym bardziej z osoba Dimada (ponoc sama byla bardzo skromna i nie chciala, zeby wyznawac jej kult). Ale z jakiegos powodu widuje sie czesto jej zdjecia, przybrane kwiatami.

Samo wnetrze Matri Mandir’u bardzo proste – biale sciany, biale mile dla stop dywany, koliste pochylnie, a w glownym pomieszczeniu szklana kula, na ktora pada strumien swiatla z malej dziurki z kopule. Nastroj podniosly, cisza, polmrok, biale poduszki, bialy spokoj, biale mysli. Wszystko biale.

Himal – moj znajomy Aurovillanin, pochodzacy z Tybetu, przybyly tu w z rodzina w wieku lat 7 (obecnie 35) stal sie moim kolejnym lakomym kaskiem, aby wybadac jak to u tych ‘prawdziwych’ sprawy sie maja. Mieszka sobie w domu niezwyklym – jak kazdy Aurovillanin – sam go musial sobie wybudowac. Dom na planie kola – w scianach mnostwo malych okienek, wysokosc 5 m, antresola z piekna moskitiera na spanie. Prosta kuchnia, lazienka w ogrodzie. A ogrod! Ulalaa. Himal (bo w Himalajach narodzon) para sie ‘mechanics’. Skreca, przykreca, robi rozne instalacje. Ostatnio wraz z ludzmi z Youth Centre pracuje nad ogromna rzezba orla. Poza tym jakies eksperymentalne machiny – btw wklejam tu zdjecia m.in jego machin z YC zrobione jakis czas temu.

Tu przedstawiam maszyne generujaca prad ala chomik czlowieczy.

Maszyna typu ekstremalna rozrywka dla odwaznych.

I inne autobusy, domki na drzewie, o ktorych pisalam wczesniej.

Wracajac do ogrodu Himala – zrobil np dla tutejszych dzieci mega karuzele, z podwieszonymi na wielkim kole na lancuchach starymi rozklekotanymi motorami, na ktore dzieci siadaja. Powsadzal tez motory na drzewa. Wrazenie piorunujace. Szkoda, ze ni mom zdjec.

Takie jest wlasnie to Auroville – niezwykle, kreatywne, nieszablonowe – zlozone z szalonych pomyslow wcielonych w zycie ku uciesze innych. Wzielam Himala na spytki, dlaczego w domu na scianie wisi Dimada (tzn jej zdjecie). Pytam, czy sie do niej modli czy jak. Mowi: „Nie. Po prostu bardzo ja szanuje. Gdyby nie ona, nie bylo by tu mnie i ciebie, nie byloby tego niezwyklego miejsca. Czasem biore i przynosze jej kwiaty” (i wtedy wyszedl i urwal z drzewa w ogrodzie czerwony kwiat i wstawil za to zdjecie). Rozczulilo mnie to troche i zdziwilo, bo Himal to raczej typ twardziela, chodzacego w dziwnym kapeluszu z pioropuszem. Niesamowita byla tez muzyka, ktorej sluchalismy. Tybetanskie piosenki, a wsrod nich moja ulubiona o powtarzajacym sie w kolko tekscie ‘oMM Mani padme HOOM’ (czesto ponoc wyryty nad drzwiami tybetanskich swiatyn).
Gdy Himal mnie odwozil swym moturem do domu, na kierownicy waz zostawil niespodzianke w postaci swojej zrzuconej skory. Mniam!

A to jest moj moped:

Rozmowy z rodzimymi Hindusami, jak Velu, Himal czy Viji - kolezanka z autobusu, sa dla mnie niezwykle cenne – uswiadamiaja ogromne roznice miedzy nasza europejska a tutejsza kultura. Wspomniana wyzej Viji – pracuje w Bangalore, zakochala sie w koledze z pracy. Cztery lata musiala uzerac sie ze swoja rodzina, zeby laskawie wyrazili zgode na ich slub. Powod? Bo chlopak z innej kasty, a rodzice chcieli inne malzenstwo zaaranzowac. A dziewczyna nie z jakiegos ciemnogrodu tylko ladna, wyksztalcona (MBA), pracuje w HR, w duzej firmie w Bangalore. Lat 29.
Slub odbedzie sie za trzy tygodnie.

Albo Velu – upichcil jakies jedzenie, daje mi widelec i noz, sobie tez bierze i mowi mi – pokaz, jak Ty trzymasz widelec! ;) Velu ponoc zawsze sie stresuje, jak ma isc do jakiejs restauracji na niehinduskie jedzenie i zmuszony jest do uzywania tych barbarzynskich wytworow cywilizacji zamiast reki prawej. Ja przekonalam sie do jedzenia z uzyciem reki prawej – naprawde wiele tracimy na codzien uzywajac widelcow – jedzenie tym sposobem mnie osobiscie wydaje sie duzo przyjemniejsze i takie slodko syfiaste ;) Czy ja juz nie zaczynam mowic jak onegdaj Julia i Pablo o wc typu narciarz? Moze i dobrze, ze jestem tu tylko miesiac, bo dluzsze przebywanie doprowadziloby mnie zapewne do wielu innych ‘odkrywczych’ mysli, ktore w zycie bym wcielic chciala.

Jeremi wyjezdza do Nepalu (musi wyjechac z Indii, by odnowic wize), ja wyjezdzam do PL, a do instytutu wrocil Mathew. Z tych okazji wybralismy sie gromada z pracy na wspolna kolacje do Pondi. Jedzenie kategoria: z liscia, typowy dla tanszych jadlodajni. Wyglada to tak, ze kazdy zamiast talerza ma przed soba lisc bananowca. Na lisc nakladane sa placki, sosy i inne przysmaki. Zamowilismy kurczaka, krewetki, parote, masala dosa i takie takie. Kelner chodzi i chochla polewa rozne sosami, w ktorych macza sie rece, placki i wszystko w promieniu 50cm. Pycha! Zakonczenie wieczerzy sygnalizuje sie zlozeniem lisciowego talerza w pol. Żeremiego juz nie zobacze. Poszedl w wojaze! Po odprowadzeniu go na przystanek, poszlismy na skalista plaze z Pondi. Pablo gral na bebnie, my spiewalismy jakies slabe piosenki, a tlumek Hindusow bacznie nam sie przygladal i robil zdjecia ukrytymi strzalami z biodra. A ten Mathew – boshhhh! Coz za odglosy potrafi z siebie wydac. Jego ‘inner dolphin’ byl numerem jeden ;) I tak oto sielsko zycie plynie w nadmorskiej krainie.

Taki oto zbieg okolicznosci – na owa wycieczke do Pondi posadzona zostalam na motur do hinduskiego architekta – Rundjina. Moja ulubiona gadka-szmatka zapoznawcza – co, dlaczego i jak dlugo. Zaczal mnie sie wypytywac dokladniej o moj projekt dyplomowy i oznajmil, ze musze – koniecznie musze spotkac sie z innym architektem – jego szefem – bo on robi bardzo podobny projekt w polnocnych indiach – z bambusa, po katastrofie powodzi. Spotkalam sie z nim i zaproponowal mi wyjazd tam. Mialabym, po przeszkoleniu, szkolic lokersow jak budowac z bambusa i zapoznawac ich z wypracowanymi technikami laczen, struktur itp, ktore juz buduja w ramach prototypow 80 domow. Pomyslimy, zobaczymy. Projekt jeszcze troche potrwa wiec cisnienia nie ma. Zdobywaja fundusze, zalatwiaja papierologie. Przeslal mi materialy, ale poki co moje rozbiegane oko na nie nie zerknelo. Ale niesamowite jest to, jak poprzez zupelny przypadek mozna upolowac takie jajo!

Z cyklu: bandaze. Moje poparzenie lydki cos nie bardzo... Kupilam sobie masc o wdziecznej nazwie BURNHEAL no i smaruje, bandazuje, plastruje. Strasza historie o zakazeniach larwami, co sie miesem ludzkim zywia, uslyszane juz od kilku osob, wiec cos chyba w tym jest. Dlatego nie otwieram rany na tutejsze powietrze, przez co chyba wolniej sie goi. Przechodzi mi kolo nosa konna jazda, kapiel w morzu i pewnie jeszcze wiele innych ciekawych rzeczy. Ale – patrzac na psa – mysle sobie, ze lepsza noga poparzona niz amputowana.

A ten pies jest wspanialy, zwlaszcza gdy sie zna jego wdzieczne imie! A wabi sie..... TRIPOD! ;) Czyz to nie genialne? ;) ;) ;)

(z ang. trajpod – statyw, trojnogi statyw)

och! ach! alez!

2009-03-19T19:48:00.000-07:00

Poniewaz nieuchronnie zblizam sie ku koncowi mojego pielgrzymowania na obcej ziemi, noce zarywam, w pracy sie obijam, aby to wszystko tu umiescic.

Uwazam, ze to jest niezwykle, ze w dzisiejszym swiecie pelnym plasma tv, gadzetow i pogoni za pieniadzem jest takie miejsce na ziemi – Auroville i od czterdziestu lat dziala! Ze utopia szczesliwej krainy i marzenia o lepszym zyciu przeradzaja sie tu w rzeczywistosc. Ze mija sie usmiechniete twarze, ze czuje sie w powietrzu jakas taka zyczliwosc, ze kazdy ma tu swoje miejsce i gdy tylko chce – moze czuc sie potrzebnym i waznym. I taka atmosfera bezinteresownosci sie bardzo udziela. Ludzie wstaja rano (jak Ditte), zeby od szostej do dziewiatej zbierac warzywa w Budda Garden, ktore potem gotowane sa w Solar Kitchen, gdzie dziennie serwuje sie 1000 posilkow. Jest wielu wolontariuszy pracujacych w szkolach, nauczajacych tutejsze dzieci. Wszedzie porozwieszane sa ogloszenia z zaproszeniami, gdzie i kto jest potrzebny, co mozna zrobic, jak pomoc, w jakich warsztatach wziac udzial, na jaki koncert pojsc. I naprawde – mega szacun dla Dimada, ze tak to sobie wszystko pieknie obmyslila i ze zmobilizowala ludzi, ktorzy w to uwierzyli. Ja bym pomyslala, ze to jest niemozliwy plan i utopia kompletna. A tu prosze! Lepiej nie bede juz pisac o moim uwielbieniu, bo jeszcze przerazicie sie, ze mnie ‘wciagneli’ ;). Najlepsze jest to, ze ja nawet pojecia nie mam, kim ta kobieta byla. Ze w sumie wykazuje sie duza ignorancja – ale na szczescie kazdy jest welcome. I ten, kto wielbi Dimada i ten, kto sie nia zupelnie nie interesuje, i ci, ktorzy przyjezdzaja tu pracowac i ci, ktorzy przyjezdzaja z ciekawosci i ci durnowaci hipisi w dredach i strojach przeroznych.

Jakis dzisiaj mam taki blogi nastroj. Moze to po warsztatach z kochanka mego pracodawcy imieniem Michaele (reprezentantka Austrii). Jakis czas temu (chyba nawet o tym pisalam) rozmawiala ze mna i Marcia o trzecim oku, czakrach i kobiecej seksualnosci. Uznalam ja wtedy za zupelnie nawiedzona acz nieszkodliwa ;) Nadszedl czas, gdy zorganizowala warsztaty dla kobiet – w ziemiance nad biurem. Zjawila sie wiec nasza damska reprezentacja oraz 2 kolezanki Michaele. Jedna babcia – ktora jest newcommersem i w Auroville trudni sie robieniem kompozycji kwiatow dla Dimada i gosci guesthousu jakiegos (tak o sobie powiedziala). Druga to artystka ala przerosniete dziecko-kwiat.

Zaczelo sie od medytacji. Pozniej muzyka, jakies magiczne ruchy i pogawedka o kobiecosci. „Body is the temple of my soul” – to zajecia, ktore zmienily ponoc zycie Michaele. Ciekawa tylko jestem jak, bo skadinad wiem, ze ma czworke dzieci (12 – 24 lata). Co z nimi? Zostawila je? W kazdym razie warsztaty generalnie mnie sie nie podobaly – z wyjatkiem czesci, gdy patrzylismy sobie nawzajem gleboko w oczy (parami). Naprawde niesamowite wrazenie. Mnie trafila sie baba-kwiat. Dziwne to uczucie, gdy przez kilka minut patrzy sie w oczy, nawiazujac w ten sposob dosc intymna relacje z zupelnie obca mi osoba. Ale tak mi sie jakos milo i tkliwie zrobilo, ze Michaele tak bezinteresownie sie stara – ze przyniosla to wszystko (swieczki, poduszki, plyty), zorganizowala, zaprosila nas. Czula wielka potrzebe podzielenia sie swoimi doswiadczeniami (jakie chyba sama wyniosla ze swoich austriackich kursow). A jak sie pozniej Satprem mnie dopytywal, czy dobrze wyszlo :). Widac bylo, ze to przezywal, ze sie autentycznie ucieszyl, ze M. wprowadzila swoj pomysl w zycie i ze odniosla swoj maly sukces.

Chcialabym napisac tu o niezwyklej wizycie w Sadana Forest, ktora odbylam z Pablo i Julia jakies 2 tygodnie temu. Ale zanim tam dotarlismy (na naszych hiper mopedach) zatrzymal nas tlum Hindusow idacych ulica. Odglosy bebnow, panowie usmiechnieci, a wsrod nich mezczyzna przebrany za kobiete z wymalowana na niebiesko facjata oddawal sie tancom, hulankom, swawolom.

Droge posypywali kwiatami jak u nas na Boze Cialo. W tle widac woz drzymaly obrosniety kwiatami. Bylam pewna, ze wywoza lokalnego swietopelka na przejazdzke. Jakie bylo moje zdziwienie, gdy przyczajam sie z aparatem, by zrobic bozkowi zdjecie a tu wsrod kwiatow zwloki kobiety! Nie wiem, czy widac na zdjeciu, ale w ustach miala kwiaty i monety. Dziwne to wszystko, dziwne. Nikt nie plakal, nikt nie rozpaczal.

Po takiej przygodzie, bladzac kilka razy po drodze, dotarlismy do Sadana Forest.
Miejsce to na obrzezach Auroville skupia wielu wolontariuszy – obecnie okolo 100. Mlodzi ludzie z calego swiata przyjezdzaja tutaj, aby sadzic las.

Czyz to nie piekne? Jada do obcego kraju i poswiecaja swoj czas i sily w imie pieknej idei sadzenia drzew, aby ratowac kolejne tereny, ktore przemieniaja sie w pustynie.

Zorganizowana byla mala wycieczka po ich campusie pokazujaca, czym sie zajmuja, jakie maja problemy, jak organizuja sobie swoja ‘komune’, jak mozna sie przylaczyc itp. Sa bardzo eko – naczynia myja popiolem i plucza w systemie 4 wiader z coraz to czystsza woda.

Maja kolektory sloneczne, a w razie braku energii sa stanowiska rowerowe, gdzie mozna sobie energii ‘podpompowac’. Zdarza sie tak czasem, ze ogladaja film, a tu pradu brakuje i wtedy hop siup piec osob idzie na silownie rowerkiem prad robic ;).

A oto plac zabaw tutejszych dzieci:

Kolejna sprawa – composting toilets. Polega to na tym, ze scieki plynne i stale sa oddzielane – te plynne oczyszczane sa z pomoca trzcinowych oczyszczalni sciekow – stale natomiast sa magazynowane jako kompost i oprozniane co pol roku do nawozenia pol. W praktyce toaleta taka wyglada tak, ze mamy dwoch narciarzy – jeden na siku, jeden na ‘dwojke’. Nad kazdym z nich wisi duza kartka : ‘Here pee only’. ‘Here poo only’. W srodku nie smierdzi. Proste a jak skuteczne rozwiazanie!

Na koniec wycieczki darmowa kolacja przygotowana przez wolontariuszy – zupa, chleb, humus, salatka (nie bylo zadnej sugestii, zeby gdzies do skarbonki cos wrzucic, za to prosba, aby umyc po sobie talerz). Przed posilkiem chwila medytacji. Po posilku film – wg mnie naciagana pro-ekologiczna historyjka z przeslaniem ‘wszyscy ponosimy odpowiedzialnosc za zlo tego swiata’. Po filmie koncert bebniarzy i piekny taniec ognistej Hinduski. Potem rozmowy, ochy i achy.

Dzis wieczorem jestesmy zaproszeni na jakas szamanska impreze w lesie - tzn. ja, Julia i Pablo. Poczatkowo mielismy zegnac Julii lovelasa w jego rajskiej chatce, ale ze sprawy sie zmieniaja jak w kalejdoskopie, to jedziemy do Sadana Forest . Chyba przebiore sie za jakiegos Belzebuba :) Chociaz - pewnie nie trzeba sie za bardzo przebierac. Mialam wczoraj spotkanie oko w oko z pawiem i niestety - nie zrobilam na nim zadnego wrazenia. Nawet nie byl laskaw na mnie spojrzec, a co dopiero ogon nastroszyc. Trzeba spojrzec prawdzie w oczy - mocno juz sie w latach posunelam i nawet na pawiu nie robie wrazenia. 'Puscilam' pawia wolno. Niech sobie sam szuka szczescia.

dnia pewnego w Pondicherry - fotostory

2009-03-19T03:57:00.001-07:00

i takie takie

2009-03-18T20:26:00.000-07:00

Chcialabym sie w tym poscie ustosunkowac do roznych spraw, o ktore pytacie.

1. smrod
Nie jest tak zle - na codzien nie smierdzi. Oczywiscie - gdzies tam ryba waniajet, gdzies tam toaleta, ale generalnie jest dopsz. Jesli chodzi o zapachy ludzkie - czesto wyczuwam tzw. 'won ciapaka', ktora jest mieszanka kadzidel i jakiegos takiego slodkawego smrodu - nie wiem, czy to pot, czy perfumy, czy czerwone prochy, ktore zuja na okraglo.

2. brud
Istnieje. Jest go duzo i lubie go. Takie klimaty slumsowe bardzo mi odpowiadaja. ;)

3. stosunek do kobiet
Tutejsze kobiety maja ciezkie zycie. Na codzien widuje sie je albo z dziecmi albo z innymi kobietami, rzadko w meskim towarzystwie. Czesto pod sklepami chodza z dziecmi na rekach i prosza bialych o pieniadze - robia przy tym taki gest przesuwajac reke od ust do potencjalnego darczyncy - i tak conajmniej dziesiec razy. Ubrane zawsze w sari, a pod nim taka krotka koszulka odslaniajaca brzuchol. Sari to po prostu dluga plachta, ktora w umiejetny sposob sie owijaja, przypinajac material szpilkami. Sa przepiekne - kolory, kolory!
Nie stronia od prac fizycznych - czesty obrazek z ulicy to kobieta noszaca ogromne ilosci drewna / wody na glowie.
Gdzie ci mezczyzni, sie pytam? Gdzie uwielbienie dla niewiast i zrozumienie, ze kobiety stworzone sa do wyzszych celow?

4. dzieci
Dzieci sa, jest ich duzo. Sprawiaja czesto wrazenie paletajacych sie bez opieki. Male dzieci nosi sie w chustach na boku/plecach matek. Wozka nigdzie nie widzialam. Nie nosza pieluch. Chyba sa podmywane na biezaco. Wiekszosc dzieci kategorii: bobas (co mozecie zauwazyc na zdjeciach) ma na sobie dwie kropki - czarna na czole i taka sama na prawym poliku. Starsze dzieci do szkoly chodza ubrane w giertychowskie mundurki. Sa 'mile i uprzejme' :) :) ;). Bardzo chetne do pozowania do zdjec.

5. morze
Jest cieple. Fale male. Piasek mily jak u nas na plazy. Roznice - nie ma wydm, zamiast sosen - palmy, duzo wiecej muszelek i piach w pewnych godzinach nagrzewa sie tak, ze parzy. Zwierzyna, ktora spotyka sie: ryby, kraby, malze, stwory w ksztalcie gwiazdy, krewetki i takie jakies duze krabo-zuki (ktore miejscowi zbieraja i zjadaja - na surowo).

6. lowienie ryb
Wybralam sie ja kiedys z Velu i jego kuzynem na ryby. Taka lodeczka-wywrotka drewniana (ze zdjec), co ja tu katamaranem zwa. Wiosluje sie wioslem, ktore wyglada jak deska. Zabralismy sieci i heja! Po ich zarzuceniu odczekalismy moze 20 minut (w tym czasie obserwowalam ich popisy w skokach i piruetach na wodzie). Probowalam tez uslyszec delfiny, ktore ponoc wydaja dzwieki typu 'kra kra', ale bez sukcesu. Moze mi sie sluch przytepil. Oprocz muszli i innych winorosli zalapalismy 10 ryb z kategorii: beznadziejnie male i jedna dwudziestocentymetrowa. Zjedlismy wszystkie ze smakiem.

7. ruch drogowy
Masakra. Jezdza jak nienormalni. Nie chodzi mi tu tylko o to, ze po lewej stronie, ale glownie o technike jazdy. Pasy nie istnieja, zasady ruchu drogowego rowniez. Kto wiekszy - ten przezyje. Gdy nadjezdza ciezarowka - wszystkie motorki usuwaja sie w poplochu na pobocza, bo takowa z definicji nigdy sie nie zatrzymuje, zeby komus ustapic pierwszenstwa. No i te klaksony. Zauwazylam podzial dzwiekowy, ze wzgledu na gabaryty pojazdu. Skutery i motory maja taki typowy odglos 'pryyyyk'. Trzykolowe riksze zwykle uzywaja takiej trabki, jak u nas pradawne rowery, ktora sie naciska - wydaje komiczny, cyrkowy odglos. Auta - klakson klasyk. Natomiast gdy odezwa sie auta wiekszych gabarytow, to zabijaja samym odglosem. To jest mieszanka 'PIIIIP', 'PRYYYYYK', 'BUUUUUUU' i 'BRZDEEEEEEEEK' pomnozona razy pincet.

Po wielu probach zrozumienia, w jakich sytuacjach uzywa sie klaksonu, doszlam do nastepujacych wnioskow. W indiach klaksonem przekazujemy takie komunikaty:
1. uwazaj wyprzedzam
2. dam rade cie ominac
3. nie dam rady cie ominac
4. zaraz w ciebie wjade
5. poboba ci sie moj motuuur?
5. pozdrawiam
6. naciskam, bo lubie

Od kiedy to wszystko pojelam, dzwiek mojego klaksonu stal sie balsamem na moje uszy, a czesto uzywany, wprowadza mnie w stan, ze jestem krolowa szosy! :)

plaza dmuchanych ptakow

2009-03-18T03:11:00.000-07:00

Rano budowa i praca przy ceglach - blokach z ziemi, potem ucieczka na plaze z Julia. Ach! Julia ma zlamane serce. Jej nieokrzesany Romeo jest typem chlopca, ktorego nie da sie ujarzmic, wiec mocno przezywa, ze nic z tego nie bedzie. Ot taki dmuchany ptak! (jak by to ktos powiedzial :). Poeta, pisarz, piekny i uroczy, z katalogowa muskulatura i spojrzeniem za ktore wiele daloby sie zabic. Coz zrobic. Zali sie i zali, przezywa. Musialam z nia jechac dzis do jego chatki, ze niby przypadkiem przejezdzamy. Ach te kobiety durnowate! :) Ale to milo patrzec, ze "swirowanie" jest typowe, no matter jaka narodowosc.

Ta jego chatka niczego sobie :) Widok na morze, gaj palmowy, wszystkie sciezki pieknie wyznaczone, ludzie bujajacy sie w hamakach. Ale nie - ten latawiec jedzie dalej - w poszukiwaniu szczescia, bo (jak powiedzial Julii) nic i nikt nie moze zmienic jego planow. O! Taki dmuchany ptak! (kurcze - napisz mi G. jaka jest definicja tego okreslenia, bo nie wiem, czy nie naduzywam :)

Wiec zali mi sie, zali i smutno jej tak strasznie. Na otarcie lez opowiedzialam jej swoja historie. Jak sie usmialysmy! Blaga mnie, zebym jej dala zdjecia, bo pragnie opublikowac te "best story ever" na swoim portugalskim blogu. Ho ho ho! :) Slawa, prosze ja Was, slawa! Kto by pomyslal :) Ale mimo wszystko nie bede sie chyba rozprzestrzeniac na rynek brazylijski.

Jeszcze nie pisalam - ale uzaleznilam sie od picia.

Kokosow. Poczatkowo mi nie smakowaly (do tej pory nie pojmuje dlaczego) ale od jakiegos czasu kazda wizyta na plazy to conajmniej 3 wypite kokosy (80gr sztuka wraz z przyniesieniem, roztrzaskaniem, wbiciem rurki a nastepnie po wypiciu usluga rozlupania kokosa i wyciagniecia z niego jadalnych wnetrznosci - gratis :) Jakie to jest dobre! Bo te nasze tescowe kokosy to normalnie porazka (ho ho! znawczyni sie odezwala!). Te tutejsze sa jakies nie do konca dojrzale chyba, bo w srodku nie ma takiej twardej powierzchni ala wiorki kokosowe tylko pyyyyszny miazsz.

Oto i moja pani kokosanka. To ona uleczyla moja biegunke. Odtad kokosy jadam tylko spod jej tasaka.

Jesli chodzi o inne osobistosci to prosze bardzo - właaaaaaala - wspomniany wczesniej Richardo - pilot argentino:

Kelner z tybetanskiej knajpy w towarzystwie swinki morskiej (ciekawe, czy je jedza)

Pan, ktoremu natura nie poskapila:

Typowy przyklad manifestowania mesko-meskiej przyjazni:

(czesciej widuje sie mezczyzn chodzacych za rece niz mezczyzn z kobietami - aczkolwiek takie 'trzymanie sie' zupelnie nie ma zwiazku z homoseksualizmem)

Tutejszy hipi-niepelnosprawny i jego wehikul:

I na koniec BONUS w postaci mojej ostatniej autostopowej zdobyczy! Oto i moja towarzyszka podrozy (tak - wraz z calym ekwipunkiem). Jechalam tak pieknie, ze wlos jej z glowy nie spadl!

wieczorowa pora o zachodzie slonca

2009-03-18T02:53:00.001-07:00

nie do wiary

2009-03-17T03:14:00.000-07:00

Stalo sie! Dolaczylam do grona zabandazowanych. Wczoraj wieczorowa pora Anusia500 wraz ze swym bodygardem Velu wybrali sie motorem do handlarzy do Pondi. A ze Anusia500 niedoswiadczona, to zeszla z motuuura nie ta strona co trzeba, przyozdobiwszy swoja lydke znamieniem poparzeniowym. Lecze sie teraz lokalnym sposobem - aloe vera prosto z krzaka. Zrobilam sobie piekny 'zolwiowy zstepujacy lydki' (kto znal Jaszka, ten wie!) i jest git. Mam tylko nadzieje, ze owa pamiatka z czasem sie unicestwi, nie pozostawiajac po sobie sladu w postaci blizny.

Czasem zaluje, ze nie jestem chlopcem. Wydaje mi sie, ze panowie handlarze powazniej by mnie traktowali. No ale nic to - nawiazalam konszachty z dwojka i teraz ropoczeli boj o klienta - wydzwaniaja do mnie przekonujac mnie, ze ten ma lepsze szwy, ze ten ma piekniejsze kolory, a ten ze better quality i takie takie. Nie wiem co robic - ktorego wybrac - ale zdam sie na moja kobieca intuicje, ktora prawie zawsze mnie zawodzi :P.
Z powodu tej proby 'zarobienia na zycie' musialam zrezygnowac z free dance classes, a takze z zaplanowanej wczesniej konnej przejazdzki (z powodu lydki).
Ploteczka a propos free dance classes. Jeden z tutejszych Auro-niemcow stracil zone na tych zajeciach - po prostu potanczyla sobie dalej przez zycie z poznanym tu amatorem tanca. A Kailasz (nie wiem jak to sie pisze) widac, ze zrobic chce to samo - bo regularnie tam chodzi na 'poszukiwania'. Trzeba miec sie zawsze na bacznosci! :)

Ale nie ma co rozpaczac, ze mnie owe zajecia ominely, bo dzieki temu zrobilismy z Velu super turbo nalesniki (on pracuje i mieszka w domkach przy samej plazy - stoi sie przy patelni z widokiem na morze). Poopowiadal mi wiele ciekawych rzeczy o sobie i swojej rodzinie. M.in. to, ze niedawno musial ogolic sie na lyso, bo juz nie mogl wytrzymac prosb swej matki. Historia jest nastepujaca: urodzil sie w pobliskiej wiosce rybackiej jako jedno z szesciorga dzieci. Gdy mial okolo roku, powaznie zachorowal. Matka wtedy wznosila prosby do Boga (bogow?) o jego uzdrowienie i z tego, co zrozumialam, zobowiazala sie zrobic pewne rzeczy, jesli Velu przezyje. Jednym z tych postanowien bylo wlasnie ofiarowanie wlosow Velu i zgolenie ich w swiatyni przed obliczem jakiegos bozka. Tak tez uczynil. Inna rzecza - ktorej poki co nie zrobil i zrobic nie zamierza - jest przebicie sobie policzkow takim wielkim kolcem, celem wyrazenia wdzieczosci dla Boga. Mowi, ze raz w roku odbywa sie w kazdej wiosce festiwal, na ktorym zawsze znajduje sie okolo 20 osob, ktore w ten sposob dziekuja. Wklada im sie miedzy usta cytryne (zeby latwiej zniesc bol) i przy pomocy dlugiego na metr kolca przebija sie najpierw jeden, potem drugi policzek. Na koncach preta mocuje sie cytryny (zeby chyba bardziej bolalo). Ponoc krew nie leci. Wszystkie te osoby ubrane w zolte szaty (kobiety i mezczyzni, czasem nawet dzieci) ida korowodem wokol wioski i musza zatrzymywac sie przy kazdym domu i niejako blogoslawic mu. Za nimi ida tez tacy, ktorzy zdecydowali sie powbijac sobie igly w rozne czesci ciala - tez ubrani na zolto. Pytam go, jaki on stosunek do tego wszystkiego. Mowi, ze ci ludzie sa "crazy" ale naprawde gleboko w to wierza, jego rodzice rowniez.

Myslalam, ze sprawy typu aranzowane malzenstwa sa juz historia, ale nie! Jakie tam sa silne wiezi rodzinne, to jest po prostu nie do wiary! Jak on (28letni chlopak!) mowi z jakas taka trwoga o swoich rodzicach, ze np ostatnio sprzeciwil im sie, ze nie chce, aby szukali mu zony! Mowi : "Mama please, I'm not ready yet. I wanna live my life, I'm happy like this". A rodzice niezadowoleni z jego zycia i pracy tutaj. Mysla moze, ze biali turysci sprowadzaja go na zla droge. Woleliby, zeby byl typowym rybakiem. Ale coz... Bunt mlodzienczy! :)
Wszystkie pieniadze, ktore tu zarabia, oddaje rodzicom - bo maja do splacenia dlugi za posag jego siostry! W zyciu bym nie przypuszczala, ze Velu aka rescue-bohater prowadzi takie mocno tradycyjne tutejsze zycie. Zupelnie nie wyglada!
Rodzina to jest jak jakas zamknieta wspolnota - jej czlonkowie nie zarabiaja indywidualnie lecz wspolnie zarzadzaja pieniedzmi. Siostra Velu wyszla za maz - jej posag wynosil 250 tys rupii (wysokosc kwoty dyktuje strona pana mlodego) i teraz wszyscy musza na to pracowac. Dziwne, dziwne. A w przypadku Velu - gdy bedzie chcial sie ozenic, to rodzice i krewni wybiora sie do sasiednich wiosek na 'poszukiwanie'. Beda chodzic do domow, gdzie sa jakies panny i wypytywac sasiadow o wszystkie ploteczki: czy kandydatka jest dobra, jaki ma charakter itp. Pozniej spotykaja sie z rodzina tej niewiasty. Jesli rodzina wydaje im sie w porzadku, to prosza o zdjecia przyszlej panny mlodej i pokazuja je synowi. Na ich podstawie i relacji rodziny syn podejmuje decyzje. Jesli nie akceptuje - szukaja dalej. Nie wiem tylko, czy kobieta ma cos do powiedzenia. Strona pana mlodego ustala, ile pieniedzy zona powinna wniesc w posagu. Jesli druga strone na to stac - interes ubity. Organizuje sie przyjecie - zareczyny, na ktorych to mlodzi widza sie czesto po raz pierwszy. Potem slub, rodzina, dzieci i znowu sie zaczyna. Oczywiscie lepiej miec synow, bo wydanie corki za maz sporo kosztuje. I potem biedny Velu musi tyrac na siostry! Dobrze, ze juz wszystkie trzy wydali za maz. Teraz tylko 3 synowie zostali wiec kasiura naplynie do rodzinnej sakiewki.

Z innych ciekawostek - przed slubem prawie wszystko jest niedozwolone. Zapytalam go, co by sie stalo, gdybym ja byla Hinduska i ktos by widzial, ze sobie tak tu siedzimy na plazy wieczorowa pora. On na to, ze musialby sie z takowa ozenic. Ponoc wyglada to tak, ze gdy ktos zlapie niezameznych rozmawiajacych razem sam na sam wieczorowa pora lub nie daj Boze sypiajacych to automatyczny slub. Jakas wazna persona w wiosce bierze grzesznikow na rozmowe i nakazuje im sie pobrac. Jest to korzystne dla kobiety, bo jej rodzina nie musi wtedy placic posagu. Ale bardzo mnie to zdziwilo, ze wsrod tej calej turystycznej otoczki zaraz obok istnieje taki ciemnogrod i spoleczne zniewolenie.

Jako wypelniacz wklejam zdjecia mojego pokoju i okolic (moze niejasno wczesniej napisalam, ale w bamboo-domku mieszkalam tylko 1 noc - teraz mieszkam w ziemiance)

hopsa husa husa - oto dom z bambusa!

2009-03-16T03:51:00.000-07:00

Ten post postanowilam zilustrowac obrazkiem muzycznym ;)
W wolnej chwili zachecam do wysluchania piesni ‘the house of bamboo’:
http://www.youtube.com/watch?v=dTIq5lm3Bi0

A oto i fotostory z domu, ktory odwiedzilismy w ramach zdobywania wiedzy o konstrukcjach bamboo-earth. Sciany domu sa oparte na siatce bambusowo - drewnianej, przykrytej glina. „Dom” sklada sie z 3 budynkow: czesci dzienno-sypialna, kuchni, lazienki oraz czwartego – w budowie. Dookola piekny ogrod, woda (jako zapora przeciw mrowkom) wokol domu, palmy. Bardzo mnie sie podobal styl owej hawiry i urzadzenie domu z dbaloscia o kazdy szczegol – widac w tym ogromna pasje mieszkajacej tu Francuzki.

KPWG:
1. Tam po raz pierwszy natknelam sie na weza. Bez blizszych doznan.
2. Niedawno droge przebiegl mi pomaranczowy jaszczur – ot taka miniaturka dinozaura.
3. Widzialam tez zwierze futrzaste, ktorego nazwac nie umiem – taka jakby wieksza i wydluzona tchorzofretka.
4. Zrozumialam zagadke innego psa z naszej okolicy. Zawsze siedzi w tym samym miejscu, do znudzenia. Myslalam, ze jest jakis psychiczny ;) Ale okazalo sie, ze brak mu jednego odnoza. I tu moj niepokoj – czy aby nie padl ofiara maniakalnych sklonnosci operacyjnych mojego pracodawcy? Innymi slowy – czy z braku innych zwierzat, nie amputowano mu nogi w ramach jakiegos chirurgicznego eksperymentu? Coz... Nie mozna tego wykluczyc.

dzik jest dziki

2009-03-15T19:54:00.000-07:00

Zaczynam dziczec. Stronie od towarzystwa. Meczy mnie poznawanie nowych ludzi i rozmowy typu „where are you from, what do you do, in which community do you live”. A co was to piiiiiiiiiiip obchodzi? – cisnie mi sie na jezyk. Owszem – spotyka sie tu ciekawych ludzi ale paczka, ktora mam, w zupelnosci zaspokaja moje towarzyskie potrzeby, wrecz w nadmiarze. A juz do szalu doprowadzaja mnie Hindusi z plazy typu „foto foto, łicz kantry ju from?”. Dzisiaj do tego wszystkiego dolaczyla zgryzota, ze idac do morza jakies ciapackie rece i nogi niby przypadkiem sie we mnie pod woda zaplatywaly. A poszli na drzewo! Od tej pory kapieli zazywam z obstawa.

Skoro juz poruszylam temat ciapato-wodny, to musze tu przelac na ekran taka zagwostke – jak to jest mozliwe, ze 90% ludzi tutaj nie umie plywac? Maja ocean pod nosem, jest cieplo, rozrywek innych za bardzo nie ma, a oni nie umieja plywac! Kobity rozgrzeszam – bo sa tutaj uciemiezone i nie moga ani ramienia pokazac a co dopiero w stroj kapielowy sie przyodziac.

Tutejsze niewiasty kapia sie, a w zasadzie mocza, w sari – wiec chyba tylko stylem „na weza” moglyby poplynac, ale nauczyc sie go trudno.

Ale przedstawiciele plci brzydkiej? Dlaczego oni nie plywaja? To jest wrecz komiczne. Organizuja sobie tu na plazy taka rozrywke, ze ubrane stada Hindusow w pomaranczowych kapokach wchodza do wody i sie taplaja. A na twarzach, zamiast poczucia zenady, maluje sie bloga satysfakcja i duma, jakby nosili mundur strazaka.

Wracajac do mojego dziczenia. Wczoraj wyciagnal mnie Arne (kolega z Youth Centre – co myslalam, ze ma 18, a ma 23) na kolacje. Pojechalismy jego moturem do Pondicherry. Normalnie Paryz – Dakar, bo jechal inną drogą na skroty – przez wyboje, dziury i kaluze. Jedlismy na dachu jakiejs ekskluziw knajpy z Hindusami pod krawatami. Jedzenie tak pikantne, ze nawet mnie (znanej i lubianej smakoszce ostrych potraw) wykrecalo podniebienie.

Wszystko cacy-cacy, tyle ze pozniej chcialam sie go po prostu pozbyc, pojsc na plaze gwiazdy ogladac, ale nie! Musialam w koncu powiedziec prosto z mostu KAMOON – chce byc sama.

Dlatego towarzysko najbardziej odpowiada mi Velu – tutejszy rescue-bohater-sloneczny patrol, ktory zasypuje mnie roznymi ciekawostkami ze swojej pracy (w ostatnim tygodniu – 2 samobojstwa i jedno utoniecie po pijaku). I przynajmniej zawsze ma cos do zrobienia, nie przeszkadza mu, ze jestem dzika i chodze wlasnymi sciezkami i nie probuje „niby przypadkiem” mnie ujarzmic. I to sie ceni.

Bylismy dzisiaj w Pondi na motuuuuurze. Chcialam pogadac, w przebraniu Anusi500, z pewnym handlarzem ;). Musze jakis maly biznesik zrobic, bo pusto, oj pusto w sakiewce. Ale stragan zamkl byl sie, wiec pojdziem tam jutro.

Potem zawiozl mnie na inna plaze (pustki, zero bialych na horyzoncie). Tam wlasnie weszlam z aparatem do wody i nawiazalam nowe znajomosci z lokersami. Poznajcie moja super-mega-turbo-endoskopowa kolezanke w kilku (nastu?) odslonach oraz jej ziomali ;)

Velu motorem, a ja plaza szpacirengejen na Aurobeach. W miedzyczasie moja nowa kolezanka zabrala mnie do swojej wioski.

Potem juz na wlasnej plazy jak w domu: znajomy goracy piach, znajome twarze. Moje zdziczenie siegnelo zenitu, gdy specjalnie odczekalam, az moi lezakowi dwaj towarzysze zjedza i dopiero potem sama sobie poszlam do plazowej jadlodajni. Czy to nie jest niepokojace?

Zjadlam sobie humus z salatka (swoje zoladkowe dolegliwosci wyleczylam – czesciowo pewnie dzieki tajemnym japonskim pigulkom, ktorymi obdarzyl mnie Pablo) i polezalam sobie w hamaku. Na 17:30 mialam lekcje jogi. Pod tym wlasnie pieknym drzewem, gdzie seans mial miejsce, zostawilam swoje okulary sloneczne, by juz ich nigdy nie odnalezc ;(.

Pi-eS: Juz wiem dlaczego nikt tu nie uzywa papieru toaletowego! Jak nie wiadomo, o co chodzi, to chodzi wiadomo o co. Podczas moich ostatnich zoladkowych przebojow wyczerpalam caly swoj zapas. Wzielam w sklepie 3 kolejne rolki, daje banknot 20 rupii a kolo mi mowi 120! Yyyyyy? Wzielam wiec jedna i bede oszczedzac, bo na pewno nie znize sie do poziomu pryskania ;)

wojownicza ksiezniczka Bozena

2009-03-15T19:47:00.001-07:00

Oto jaki anonim dotarl do mnie dzis na gg:

Wrozka Elwira zawiadamia: ktos wpisal Twoj numer gadu gadu uzywajac opcji "Rzuc klatwe".Aby dowiedziec sie wiecej, kliknij: http://www.szorcik.pl/279

Kto to zrobil?! Przyznac sie! Radze nie igrac z ogniem, bo ja wiele moge - z pomoca ducha Dimada i pylku z bambusa, w pelerynie wojowniczej ksiezniczki Bozeny. Wiec ten teges. Uwazajcie!

inside myself

2009-03-13T19:57:00.000-07:00

W pracy ruszamy do przodu z bambusem. Cos tam sie wynurza, wzielam swoja dzialke – konstrukcja scian, okien i dachu. Robimy emergency shelter – na planie nota bene 4x4m ;).

Po pracy pojechalam z Pablo na obiad. Zaciagnal mnie do tybetanskiej knajpki. Poczulam sie jak w Nepalu i zatesknilam za tybetanskim klimatem. A kelner jaki wspanialy – taki sniady, z lekko skosnymi oczami, typowo piekno-nepalski. Ach! Mowie Pablowi, zeby jechal tam koniecznie, zeby zobaczyc, jacy tam ludzie sa cudowni. On mi na to: tu przeciez tez sa cudowni. Ehhh... Nie da sie tego tak prosto oddac - roznicy miedzy rynsztokiem a gorskim strumieniem. Moze to Himalaje, moze to uroda, a moze to po prostu inne serca.

Patrzylam jak Pablitto zajada chicken momo, popijajac sok z limonki. Moj zoladek jeszcze nie doszedl do siebie, aczkolwiek jest na dobrej drodze (stopy podobnie). Potem mialam ‘kaprycho’ isc na plaze, sama najchetniej, ale poszlismy razem. Nie bylo nikogo. Siedzielismy sobie, rozmawiajac o roznych powaznych sprawach (kategoria: zycie) patrzac, jak ksiezyc wschodzi coraz wyzej, a na niebie pojawia sie coraz wiecej gwiazd. ManifiQ! – jak by to powiedzial nasz sunny boy Żeremiii.

Po powrocie do ziemianek mialam potrzebe oddania sie swoim dziwacznym myslom w samotnosci, z djarumem w dloni. W tym celu poszlam pod palme, polozylam sie na lawce i zaczelam kontemplowac ksiezyc (kategoria: prawie w pelni). Nie trwalo to dlugo, bo przyblakal sie Żeremi. Podyskutowalam z nim troszku na temat dlaczego zgolil wasa, zanim zdazylam mu zrobic zdjecie. On wraz z arch. imieniem Varun (tubylec) postanowili symultanicznie zapuscic wasa, aby upodobnic sie do panujacych tu zwyczajow. W tych tropikalnych okolicznosciach przyrody, kazdy szanujacy sie Hindus was posiada. Czerrrrrrne wasidla, najlepiej wchodzace w usta przy rozmowie. Ale Jeremi nie wytrzymal dlugo – wytlumaczyl mi, ze to takie uczucie, jakby mi ktos kazal chodzic umalowanej szminka centymetr wokol ust: do pracy, sklepu, knajpy. Coz...

Pobylam znowu chwile sama, a tu Pablo wymywszy zeby pyta co i jak. Potem przybywa rozanielona Julia ze swoim zdobycznym poeta – Denisem na skuterze ;) Sie dzieje. Samemu byc nydyrydy. Na drugi raz trzeba zwiewac pod inne drzewa, na inne lawki tudziez hamaki.

Co jest piekne:
Zabandazowany pies spiacy pod moimi drzwiami.
Zaby, ktore w nocy glosno rechocza.
Ksiezyc, zwlaszcza gdy jest nisko.
Wschod ksiezyca nad oceanem.
Widok na gwiazdy spod palmowych lisci.
Psy i krowy pokladajace sie noca na drodze.
Ze kazdy ma swoj bagaz historii do opowiedzenia.
Ze kazdy czegos innego tutaj szuka.
Ze wielu odnajduje.
I te paradoksy:
Tak trudne zycie, a tak szczesliwe oczy.